Drie dagen lang stond Oirschot Vooruit deze zomer weer in het teken van voetbal. De voetbaldagen vierden dit jaar een bijzonder jubileum. Vijftien jaar geleden namen Hank van Nunen (65) en John van Kollenburg (62) de organisatie over van de KNVB. Inmiddels ligt de organisatie in handen van Giel van Aarle (30), met Luuk Smits (29) als betrokken begeleider. Samen blikken zij terug op vijftien jaar voetbaldagen.

Door Marcia Engelander-van den Wittenboer

Als Hank en John terugdenken aan het begin, verschijnt meteen een glimlach op hun gezicht. ”Wij hadden andere ideeën en dachten dat we het veel beter konden”, lacht John. Hank vult aan: ”We hadden de benodigde diploma’s behaald. We vonden de voetbaldagen zoals ze toen waren gewoon niet goed genoeg. De kinderen leerden weinig en wij dachten: dat gaan we anders doen.”

Dat ’anders doen’ bleek een gouden greep. De mannen wilden de dagen zo laagdrempelig en betaalbaar mogelijk houden en tegelijkertijd de kinderen een mooie voetbalweek bezorgen. ”Drie dagen lang vermaken de kinderen zich en leren ze veel, uiteraard ook met een wedstrijdelement”, zegt Hank. ”Iedereen krijgt de kans om een prijs te winnen en vooral veel plezier te beleven.”

Kans

De belangstelling is inmiddels enorm. De 180 beschikbare plaatsen voor kinderen van 9 tot en met 14 jaar waren dit jaar binnen twee minuten vergeven.

”Daar moeten we wel iets op verzinnen, want iedereen moet natuurlijk een kans krijgen.” Ouders blijken er alles voor over te hebben. ”We horen verhalen van ouders die met drie laptops klaarzitten om drie kinderen in te schrijven”, zegt Giel lachend. Ongeveer 25 tot 30 meisjes deden deze editie mee. De deelnemers worden bewust gemengd ingedeeld. ”We delen in op leeftijd, maar zorgen ook voor een goede mix”, legt Giel uit. ”Het is juist niet de bedoeling dat iedereen bij spelers van zijn eigen team terechtkomt.”

Groepsgevoel

Achttien kinderen in een groep, begeleid door vier trainers, vormt best een uitdaging. ”Soms botert het niet direct, maar uiteindelijk draait het om samenspel en dat versterkt het groepsgevoel”, vertelt Hank. ”Ook de manier waarop de trainers met elkaar omgaan is belangrijk. Als zij plezier uitstralen en in het concept passen, nemen de kinderen dat vanzelf over.” Daar hoort ook discipline bij. ”Daar waren wij wel streng in, vooral jij Hank”, zegt John lachend.

Hank knikt. ”Ja, maar dat moet ook. Er zijn regels. Als je in het begin duidelijk bent, kun je daarna wat meer loslaten. Tijdens het eten blijf je zitten, je wacht op elkaar en niemand gaat eerder van tafel.” Elke dag begint met een gezamenlijke warming-up met de deelnemers van de hockeydagen, een idee van Hank en John. ”Het is prachtig om al die kinderen samen op een rij te zien staan”, vertellen ze. ”Dat zorgt direct voor een groepsgevoel.”

Variatie

Luuk is tijdens de voetbaldagen actief als begeleider. Volgens hem zit de kracht vooral in de gezelligheid. ”Daarnaast ontmoet je spelers van andere teams”, vertelt hij. ”En het is een mooie invulling van de laatste week van de vakantie.” Aan afwisseling ontbreekt het niet.

”Er is veel variatie, met allerlei spelvormen die jaren geleden zijn bedacht en nog steeds succesvol zijn. En natuurlijk is er ook het wedstrijdelement”, zegt Luuk lachend. ”Kunnen we een prijs winnen? Dat is vaak het eerste wat kinderen vragen als ik een spel uitleg.”

Frikandel

Natuurlijk leveren de voetbaldagen ook de nodige anekdotes op. Giel vertelt over kinderen die als vegetariër op de deelnemerslijst staan, maar tijdens de dagen toch van gedachten veranderen. ”Dan komen ze later naar ons toe en zeggen: papa en mama zijn er niet, geef mij toch maar die frikandel.” Ook John heeft een verhaal paraat. ”We waren tijdens de lunch een deelnemer kwijt. Wij zoeken, zoeken en zoeken. Uiteindelijk gingen we naar de kleedkamer, terwijl die normaal op slot zit. Zat hij daar keurig op een bankje te wachten.”

Na vijftien jaar blijkt het idee van Hank en John nog altijd springlevend. ”En wat zijn ze moe aan het einde”, zeggen ze lachend. ”Maar wel moe met een smile.”