Soms heb je van die plekken die groter zijn dan de vier muren waarbinnen ze bestaan. Daantje’s Koffie en Theehuis in Oirschot is zo’n plek. Wat begon als een klein koffietentje, groeide uit tot een ontmoetingsplek die leven blaast in een vergeten hoek van het winkelcentrum.

Het is er warm, gastvrij en onmisbaar voor wie de waarde van een dorp niet alleen in stenen, maar vooral in mensen ziet. Toch blijft de toekomst van Daantje wankel. Niet omdat de gemeenschap er niet achter staat – integendeel, de petitie van afgelopen week spreekt boekdelen – maar omdat de gemeente zich verstopt achter regels, bestemmingsplannen en procedures.

Mooie woorden van de burgemeester over "mogelijkheden" en "juridische kaders" klinken net zo leeg als een verlaten dorpsplein. Wat hier ontbreekt, is bestuurlijke moed. Want laten we eerlijk zijn: als het college wil, kán het besluiten in het belang van de gemeenschap. Een advies van een commissie is geen keurslijf, het is een advies. De gemeente heeft alle ruimte om Daantje te steunen en haar vergunningen passend te maken bij de maatschappelijke waarde die zij al lang bewijst.

Het argument dat “regels nu eenmaal regels zijn” is een zwaktebod. Regels zijn er om het samenleven te ordenen, niet om het leven uit een gemeenschap te persen. Zeker niet wanneer een ondernemer eigenhandig iets waardevols opbouwt dat de leefbaarheid versterkt. Dan heeft de overheid niet alleen de mogelijkheid, maar ook de morele plicht om te helpen.

Beloftes over de toekomst zijn mooi, maar mensen in Oirschot weten dat je daar geen koffie van kunt drinken. Eerst zien, dan geloven. We willen hier vooral dat het gemeentebestuur moed toont. En zich niet verschuilt achter regels en procedures, of achter ambtenaren die hun werk slecht gedaan zouden hebben, maar inmiddels wel vertrokken zijn. Kies nu voor leefbaarheid, gemeenschapszin en eerlijk bestuur. Daantje verdient steun, geen halfslachtigheid.

AnneMarie van Schoonderwalt, Oirschot