Foto:
Column Rens

De beentjes

Vuurtje?

Bij elkaar heb ik ruim tien jaar in Breda gewoond, maar om één of andere reden was ik nog nooit in Breda’s Grote Kerk geweest. Het café tegenover de hoofdingang, De Pruine Pij, daarvan kende ik dan wel weer elke centimeter. Naar schatting heb ik er een geheel jaarsalaris achtergelaten, hangend aan de toog, met Koninck bier en pelpinda’s onder handbereik en zicht op de draaimolenpaarden boven de bar. Al op mijn zestiende reed ik er vanuit mijn woonplaats Hank naar toe op mijn brommer en vergaapte me er aan de tientallen Harley-Davidsons, maar nog meer aan de zeldzame Triumph Bonneville die er ook weleens stond. Op het pleintje voor de kroeg vergaapte ik me ook vaak aan de knappe zangeres Anneke van bluesband The Crew. Ik beeldde me in dat zij ‘Call me the breeze’ speciaal in alleen mijn oor blies.

Afijn, die kerk dus. Antoon heette onze gids en hij wist er veel van, van de Grote, of Onze-Lieve-Vrouwe Kerk. Tijdens de 97 meters omhoog vertelde hij over de rijke stinkerds die in de kerk begraven lagen, de Polanens en de Oranje-Nassaus. Bijna had onze Vader des Vaderlands er ook nog gelegen, maar omdat het Zuiden bij Willems dood nog in Spaanse handen was, werd zijn stoffelijk overschot dan maar in de Nieuwe Kerk van Delft bijgezet. Op de hoogste omgang is er een vrij helder zicht op het dorpje enkele kilometers verderop, waaraan ik mijn achternaam dank.

Op zeker moment switcht het gesprek naar de film van- en met Herman Finkers die momenteel draait: ‘De Beentjes van Sint Hildegard’. Gids Antoon had al een opgewekt karakter, maar van die rolprent wordt hij helemaal lyrisch. Hij is een van de weinigen die ik ken die de film al gezien hebben. Wonderlijk: Finkers is aardig populair én het is gewoon een hele goeie, verrassende film, zeker als je het vergelijkt met de voorspelbare romantische komedies (‘Soof’, ‘Verliefd op Cuba’, ‘Gooische Vrouwen’) die er de laatste jaren vooral in ons land gemaakt werden. ‘De beentjes’ zit hartstikke goed in elkaar en durft te schuren, terwijl de glimlach niet meer van je gezicht gaat. De volgende morgen voel ik mijn eigen beentjes. De 287 treden van Onze Lieve Vrouwe vielen zwaarder dan Hildegards beentjes.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden