Foto:
Column Rens

Schrijven = Blijven

Vuurtje?

Om aanwijsbare redenen vinden zowel mijn zus, mijn broer als ik een grote voldoening in het geschreven woord. In een doos vol jeugdherinneringen vond ik nog een Sinterklaassurprise van mijn pa: een tabaksetui op tien keer ware grootte. Ik was negentien en het ding was ongetwijfeld bedoeld als een ‘motie van zorg’ aan het adres van mijn gezondheid. Uit het vloeitjescompartiment kwam een zorgvuldig gevouwen en lang gedicht. Een heel persoonlijke boodschap, met welgemikte grappige punches en spitsvondigheden.

Ik denk terug aan de keer dat je me als 8-jarige de wonderen van ons zonnestelsel uitlegde en we bij Schaarsbergen in de nachtelijke hemel keken. Aan het enorme gat dat we groeven in de Drunense Duinen, ik was vier ongeveer. Het gat stortte in en je moest graven als een dolle om je kleuter te redden. Véél later zou je bekennen dat je had gehoopt dat ik dit vergeten zou zijn. De vuursteentjes voor je aansteker die ik kocht bij Rinuske de Kapper. De avontuurlijke vakanties in Frankrijk waar we tegen elkaar sprintten op het strand bij Saintes Maries de la Mer, dammen bouwden in de Verdon en waar we ons dapper waagden aan escargots en kikkerbillen. Op vele feestjes was jij het flamboyante én innemende middelpunt met je verhalen. Stap voor stap vergrootte je ons universumpje. Ondanks je eigen, toch wat voorzichtige aard, nam je ons bij de hand, stap voor stap de wijde wereld in.

Inmiddels ben je een maagzweer verder. En een hartfalen. En iets serieus, ik weet tot mijn schande nog steeds niet precies wat, met je alvleesklier. En een verwijde aorta. En keelkanker. In tien jaar werd je er dertig ouder. Door de bestralingen werd je evenwichtsorgaan geraakt: lopen werd héél voorzichtig schuifelen en de elektrische fiets werd een levensgevaarlijk ding. De laatste paar jaar ging je gehoor naar praktisch nul en je zicht werd minimaal. Het nieuws volgen, waarmee je altijd je scherpe geest voedde, werd nagenoeg onmogelijk. Waar je onze wereld vergrootte, wordt de jouwe nu kleiner en kleiner. Ik moet je schrijven. Nu je nog een beetje kan lezen. Je hebt ons niet voor niets de liefde voor het woord bijgebracht. Ik moet een groot lettertype gebruiken.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden