Foto:
Column Rens

Op zijn Duits

Vuurtje?

Na talloze prachtige bochtjes draaien in de buurt van de Titi See – om één of andere reden wilden alle jongens van de MC Kamasutra die graag eens aanschouwen – rijden we door een slaperig dorpje in het Zwarte Woud. Met zijn zessen zijn we dit keer: Wetje op zijn antieke Italiaanse ‘miracolo’, KJ op zijn brute Duitser, Stille Dio op zijn Amerikaanse slagschip, Tony the Dude met zijn Gouden Vleugel, Ton de Prater met zijn Japanse bochtenvreter en ondergetekende op de Iron Lady met de bulldogblaf. Al vaak heb ik me verbaasd over het vocabulaire van onze Oosterburen. Iets lieflijks als een vlindertje wordt het nogal bits klinkende ‘Schmetterling’ en iets rustgevends als wandelen klinkt als ‘spazieren’ ineens minder gezellig in mijn beleving. Op een antieke winkelgevel ontwaar ik groot de aldaar verkochte handelswaar: ‘Werkzeuge’. Met een grijns in mijn helm bedenk ik dat het voor de slechte Nederlandse verstaander nogal vrouwonvriendelijk kan overkomen, de titel ‘werkzeug’.

De Duitse horeca toont zich blij met onze komst, na maanden van afwezige omzet. Wel worden we bij elk etablissement verzocht om een mondkapje op te zetten bij binnenkomst. Eenmaal gezeten mag het weer af. Ook moeten er steeds formuliertjes ingevuld worden, ‘Wegen die Korona’. Na drie keer wordt Wetje er een beetje balsturig van en vult vanaf dat moment steevast ‘Bor de Wolf, Braamstruikse Binnenpad’ in. In onverwacht overvol Cochem heeft Ton de Prater een dankbaar publiek aan een bejaard Vlaams koppel uit Lier, die hij graag uitlegt waarom motorrijders hun broekspijpen vaak dichtbinden. Het koppel lacht zich een breuk en onthult nog dat ze zo’n hekel aan de Walen hebben, dat ze altijd gráág omrijden, elke keer als ze naar het Zuiden gaan.

Op de laatste dag worden we in Vijlen, Zuid-Limburg, nog getrakteerd op een noodweer van apocalyptische proporties: hagelbuien, bliksem, windstoten en bakken water. Wegen veranderen in woest stromende riviertjes, de dorpskern is met zandzakken gebarricadeerd. Dat houdt ongeveer tot Oostelbeers aan, waar we bij de bushalte doorweekt afscheid nemen. Afzien schept een band. Het was weer fabelhaft. Prachtig Duitsland, bis nächtstes Mal.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden