Foto:
Column Rens

Geroepen

Vuurtje?

Op tv lijken velen zich geroepen te voelen. Ik zie een zanger. Hij heeft geen achternaam. Iedereen mag hem Gordon noemen. Een beetje een relnicht, met in elk shot een andere haarkleur. Niet direct het type waarbij ik mij geroepen voel om gezellig te blijven kijken, maar ik kan het niet laten. Hij helpt tienermeisjes die zich geroepen voelen om hun moeders te helpen. Die moeders proberen eeuwig zestien te blijven. Ze dragen rokjes van het formaat zweetbandje en de camera kiest een nogal onvoordelige ‘van onderen positie’. Gordon zegt dan iets als: ‘Meid, we kijken zo tegen je foezelemutsie aan!’ De moeders dragen bloesjes die ruim zicht geven op smoezelige piercings en uitgezakte tatoeages. Ze dragen kaplaarzen en nepleren vetertopjes van de uitverkoop-pornopagina’s van Wehkamp. Ze hebben sliertig peroxidehaar en afgekeurd ondergoed van Marlies Dekkers: de treurigste Oostblokprostituees van de tippelzone. Op naaldhakken van zeventien centimeter heupwiegen ze kreupel voor de camera, als een aangereden Doutzen Kroes met een fles Coeberg achter de kiezen. Het is geen spel. De moeders vinden zichzelf echt hotter dan hun dochters en genieten van de blikken op straat. Of die blikken afkeurend zijn, of dolle hilariteit tonen doet er niet toe. De schaampuberende dochters zouden het liefst wegkruipen achter een roestige zeecontainer. Gordon toont onflatteuze foto’s van de moeders aan winkelende meutes en confronteert de moeders weer met de boertige opmerkingen van het winkelgepeupel. Het gekke is: je krijgt steeds meer sympathie voor de wild uitgedoste moeders. Ze hebben allemaal wat meegemaakt. Gescheiden, mishandeld, kanker overleefd. Ze bewegen met een attitude van: kan mij het jeuken, morgen kan het allemaal over zijn. Ook aan relnicht Gordon krijg ik gek genoeg geen hekel. Hij lacht ontwapenend en zijn complimenten klinken in ieder geval gemeend. Hij neemt de dames mee naar de ‘Make-over Mansion voor hun persoonlijke Assepoesterontknoping bij vrienden en familie in een mistige loods.

Eind goed. Er volgt nog een shotje van de Foezelemutsie van volgende week. Dan voel ik mij weer geroepen. Ik blijf mezelf verbazen.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden