Foto:
Column Rens

Slechts op bezoek

Vuurtje?

Aan de Nederlandse kant van de grens bij Postel is het nog aardig druk. Landbouwverkeer, zakelijke rijders, tientallen fietsers in zomerse aankleding. Het is ook prachtig weer. Ik had de grensovergang eerder al geïnspecteerd: er stond een hek met een verbodsbord, maar ik kon er langs, als ik zou willen. Ik wilde nogal.

Via de huisarts van mijn ouders, zij noemen hem heel amicaal ‘de Joeri’, kon ik een attest bekomen, waarmee ik België in kon rijden om pa en ma te bezoeken. Ondanks dat papier op zak, voelt het toch nog even ongemakkelijk als ik de grens passeer. Als een botersmokkelaar van weleer, met het verschil dat ik geen boter bij me heb, maar een zak worstenbrood van onze dorpsbakker. Het verschil met de drukte aan de Nederlandse kant is enorm. Geen kieken op straat: het voelt post apocalyptisch. Het enige wat ontbreekt is een eenzaam over het trottoir dwarrelende tumbleweed en griezelig piepende open voordeuren.

Het weerzien is mooi. Emotioneel worden ze niet zo gauw in ons gezin, maar dit komt daar na bijna vijf maanden zonder ontmoeting toch in de buurt. Het terrasje in hun tuintje wordt opgesteld en er komt koffie op tafel. Mijn zusje is er ook. Er moet veel, heel veel de revue passeren en ik merk dat mijn ouders deze tijd met zijn overkill aan maatregelen en restricties als onwezenlijk, maar ook tamelijk saai ervaren. De live contacten zijn teruggebracht tot mijn zus die in de buurt woont en af en toe winkelbezoek. Ik vertel over de stand van zaken in Nederland, over scholen met halve klassen en de op de rand van de afgrond balancerende horeca. En dat we daarom meededen aan een online bierproeverij. Mijn vader moet daar heel hard om lachen. Hij kan zich er werkelijk niets bij voorstellen. Wat ik mij, vanuit zijn perspectief als oud-cafébaas en digibeet, weer wél kan voorstellen. Bierproeven, dat doe je aan een bar, waar je tegen de waard kan zeveren en waar je elkaar amicaal op de schouder kan slaan bij een ‘triple hop’, een Mooie Nel of een Hoegaarden Grand Cru. Het zijn kunstmatige constructies, om gedwongen afstand en huidhonger te overleven. We drinken digitaal tegen de bierkaai en de eenzaamheid.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden