Marijke heeft voor Ludo al onderdak gevonden. Ze wil nog graag een openbare verkoop van haar spullen aan de Agnes van Cleefstraat 30.
Marijke heeft voor Ludo al onderdak gevonden. Ze wil nog graag een openbare verkoop van haar spullen aan de Agnes van Cleefstraat 30. (Foto: Rens van Ginneken)

‘Nog vier weken; ik heb er vrede mee’

‘Ik heb geen traan gelaten, ik heb een goed leven gehad’

Rens van Ginneken

Voor Marijke van de Wijdeven (71) rest er nog maar een week of vier, volgens haar artsen. Ze kijkt terug op een bewogen, maar ook mooi leven. Het enige wat ze nu nog wil is rustig thuis heengaan, tussen haar geliefde dieren. En: ze wil op 30 mei een openbare verkoop van haar inboedel.

Oirschot - “Het begon zo’n anderhalf jaar geleden met longkanker. Dat is nu, na tientallen bestralingen, chemo’s en bloedtransfusies rustig. Maar nu is het uitgezaaid naar de hersenen en kunnen de artsen weinig meer doen. Ik heb nog een week of vier”, zo vertelt Marijke nuchter. “Ja, inderdaad: heftig. Maar ik heb er vrede mee. Ik geloof in God, dat geeft me kracht.”

Niet eenzaam

Ze woont alleen, dat wil zeggen zonder partner, maar eenzaam is ze allerminst. “Ik heb een heel fijn contact met mijn buren en met mijn ex-man, die me met van alles helpen. De buurmannen brengen me eten en smoothies, echt héél lief. Mijn ex helpt ook mijn zusje trouwens, die ook ziek is. Dat is José Hoebee, je weet wel: van Luv vroeger. Met haar heb ik helaas geen contact meer. Met mijn zoon Bart in Eindhoven en mijn drie kleinkinderen heb ik wel een fantastische band. Het is nu met de corona alleen heel jammer dat we elkaar niet kunnen knuffelen. We houden het bij contact op afstand, hier buiten. En ik heb natuurlijk mijn beestjes. Ludo gaat naar een vriendin. Van de vier poezen gaat er eentje naar de adoptie en eentje is helemaal op. Die laat ik binnenkort inslapen. Waar de andere twee heen kunnen weet ik nog niet. Dat is wel een puntje van zorg.” Ze kan geen dierenleed verdragen. Ooit hielp ze zo’n zestig zwerfkatten, die ze voerde op het plantsoentje voor haar woning. Het leverde haar destijds de bijnaam ‘het Poezenvrouwtje van Oirschot’, geruzie met enkele buurtbewoners, maar ook lof op. “Zelfs meester Frank Visser is er nog aan te pas gekomen”, vertelt Marijke met een lach. “Uiteindelijk is dat allemaal opgelost, in goede samenwerking met de gemeente.” Bewegen gaat allengs moeizamer, maar ze is nog goedlachs en opvallend nuchter onder het naderende einde. “Je moet toch een keer de pijp uit. Als ik niet meer zelf kan, word ik in bed verzorgd, met mijn beestjes om me heen. Dat komt wel goed. Ik ben niet bang om dood te gaan en ik slaap gelukkig goed. Ik heb er ook geen traan om gelaten. Ik kan het goed accepteren, ook omdat ik een fijn leven heb gehad. Met ups en downs, maar ik kan echt tevreden terugkijken. Mijn zoon regelt mijn begrafenis. Ik heb hem gezegd: doe wat jou het beste lijkt.” Vanwege haar zoon heeft ze nog één wens: een openbare verkoop van haar spulletjes, op zaterdag 30 mei. “Dan kan ik hem nog wat geld nalaten. Van 12 tot 16 uur mag iedereen komen. Bijna alles mag weg: de piano, het servies, de eethoek, mijn kleding. De buurmannen helpen met sjouwen.” “Het is goed geweest”, stelt ze. “Ik ben mijn familie, vrienden en buren héél dankbaar”, zo besluit ze met een glimlach en haar hondstrouwe Ludo aan haar voeten.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden