Column Rens

Polleke, slot

Foto:

Ik had al wat verontruste appjes gehad van mijn jongste dochter. Ze maakte zich zorgen over de gezondheid van Polleke (11). U weet misschien nog wel: de bijzondere Vlaamse kater die tot ons gezin behoorde. Vele columns kon ik vullen met zijn strapatsen. Na de scheiding verhuisde hij met mijn ex naar Tilburg, waar hij nieuwe jachtvelden verkende. Donderdagavond belde de dochter huilend op: de dierenarts moest Polleke laten inslapen. Een losgelaten niersteen veroorzaakte een niet te verhelpen obstructie en Polleke verging van de pijn.

De volgende dag reed ik met mijn beide dochters van Tilburg naar Middelbeers. Een zacht gesnik klonk af en toe vanaf de achterbank, waar Polleke in een doos met een blauwe handdoek vredig tussen mijn dames lag. We groeven samen een gat voor hem, bij een mooie beuk, in een gebied waar hij vroeger vaak rondstruinde, op zoek naar wild & gevogelte. Zijn oude jachtvelden werden zijn eeuwige, als het ware. Een echte jager was het, het roofdier week nooit uit hem, ook niet na de ongetwijfeld vernederende castratie. Ik heb hem zien thuiskomen met konijntjes, een volwassen duif, tientallen spitsmuizen. Maar hij heeft ook onze goudhamster Joep, de kop gekost. Ook heb ik hem weleens met een sprong van zeker vier meter een koolmees uit de lucht zien grijpen. Ik denk met een grijns terug aan die keer dat ik hem kwaad door het huis nazat, omdat hij mijn kogelbiefstuk van de aanrecht had geroofd. Datzelfde kunstje flikte hij bij de buren met een forse moot zalm. De natuur kreeg je er niet uit. Evenmin als zijn soms aanhankelijke momenten. Mijn jongste dacht dat hij misschien wel hoogsensitief was, want als zij huilde, zag ze bij hem ook tranen. Ik vond het vooral aandoenlijk hoe hij altijd door onze oude straat met haar opwandelde, als ze wat brieven ging posten.

Die brievenbus verdween, zoals zoveel anno nu. En nu is Polleke er dus ook niet meer. Liefdevol dekken mijn dames hem toe in zijn grafje. "Polleke", wordt er zacht en liefdevol gefluisterd. En "Pol", en "Pollie", en "Pollewopper". "Ouwe boef", denk ik. Toch wel lieve boef. Rust zacht jongen, bij een aanrecht vol biefstuk, zalm en goudhamsters.

Meer berichten