Inez

Foto:

Ik werd voor de verandering zelf eens geïnterviewd, door mijn zeer gewaardeerde collega Rudi. Het ging over mijn tienjarig bestaan als columnist. Een mooi gesprek over je stijl en inspiratie. En of ik zelf weleens iets te gênant vond om in een column te verpakken? Nou, niet snel, maar toch moest ik door die vraag terugdenken aan een merkwaardige happening die ik nog nooit in een column had beschreven. Dertig jaar terug, in mijn vrijgezelle Bredase jaren, had ik een bijzondere vriend, Jac, die het melodrama prachtig wist aan te zwengelen. Zo moest ik met hem nog eens kerst vieren bij Shoarma Bethlehem, zwelgend in pseudo-eenzaamheid tussen de pitabakjes. Hazes had er een punt aan kunnen zuigen. Een paar weken daarna belandde ik zonder Jac bij De Bommel, waar ik tegen een achtergrond van Koninckbier, pelpinda's en Herman Brood een meisje tegenkwam. Niet een erg knap meisje en ook vrij stevig, maar met een aanstekelijk gevoel voor humor. Laten we haar voor het gemak Inez noemen. De jolige sfeer resulteerde op zeker moment bij mij in het bizarre idee om mijn vriend Jac te bellen. Hij nam op, met een stem die uit een diepe slaap was gerukt. "Jac: je moet naar De Bommel komen met een schone broek, want er is iets fout gegaan…", smeekte ik hem, terwijl Inez en ik het zowat echt in de broek deden van de lol. Jac kende echter zijn pappenheimers: "Van Ginneken, doe me een lol en ga iemand anders te kakken zetten." Afijn, het werd zo gezellig, dat Inez besloot mee naar mijn flatje te gaan. Daar, op de salontafel, ontwaarde zij een boekje van Youp van het Hek: Hond op het ijs. "Wauw, helemaal te gek. Ik ben een enórme fan van Youp!", onthulde ze en bladerde door het boekje. "Goh, die Youp: heerlijk, héérlijk!", verzuchtte Inez, terwijl ze maar bleef bladeren.

De volgende morgen was er het onmiddellijke besef dat ik al snel op mijn werk werd verwacht. Naast me klonk een astmatische lamantijn. Ik keek voorzichtig en daar lag iemand die ineens angstaanjagend veel op Youp van het Hek leek. Ik sloop uit bed en schreef snel een briefje. Of ze de deur achter zich dicht wilde trekken en dat ze het boekje wel mocht lenen. Ik heb er nooit meer om durven bellen.

Meer berichten