Column Rens

Feestje

Foto:

Het schijnt overgewaaid te zijn uit Amerika, waar het dan weer aangewaaid kwam, samen met Ierse emigranten, die mogelijk in een single malt whiskyroes wat christelijke elementen met een flinke dosis bijgeloof mengden. Eerlijk gezegd is Halloween niet zo aan mij besteed. Ik ben trouwens ook geen liefhebber van horrorfilms of -boeken. Ik word er gewoon een beetje naar van, dat gewentel in bloed en losse lichaamsonderdelen. Ik snap ook niet zo goed waar de kick schuilt in de hele angstcultus, die in de Verenigde Staten volgens mij ook voor een flink deel de oorzaak is van de wapenwedloop onder gewone burgers. In de VS is het aantal vuurwapens per staatsburger gemiddeld hoger dan het aantal fietsen per Nederlander.

Maar nu is Halloween dus ook overgewaaid naar Nederland en 'here to stay'. Elke zichzelf respecterende gemeente organiseert een Halloweenevenement, elke sportclub, elke studentenvereniging, elke school. Uiteraard ook elke winkeliersvereniging, want het is toch weer extra omzet, wat natuurlijk ook de basis was onder de ineens ook zo populaire Valentijnsdag. Wat een harteloos feest is dat zeg, zo sprak de gefrustreerde columnist.

Ach ja, iedereen doet maar, met zijn skelettenpakje, zijn gapende Lotuswonden, zijn bijl-in-de-schedel en zijn griezelclowns, zeisen, Pierlalagewaden, De-Schreeuw-van-Munch-maskers en spinrag 'all over the place'. Het enige dat me er wel aan blijft verbazen, is dat we in Nederland zo gemakkelijk onze kinderen blootstellen aan deze horror-freakshow. Ons landje met zijn curlingouders, de ponyrijles met full bodyprotector en de Roetveegpiet zonder roe: we wringen ons in de gekste bochten om onze kindertjes te behoeden voor de boze buitenwereld. We laten ze inenten tegen de 1001 plagen en sturen ze naar de cursus Mentale Weerbaarheid en een workshop Krav Maga. En als de leerkracht iets vervelends tegen de groep 5 leerling zegt, dan trekt papa, met opgezwollen halsslagaders, de arme docent achter zijn bureau vandaan. Tja, al die Halloween 'pret', de gapende wonden, de ijselijke gillen en de wiebelende grafstenen moeten vast een broodnodig tegenwicht bieden aan de pampercultuur.

Meer berichten