Binnen luttele minuten verruilt Ton Bressers zijn bakkersoutfit voor dat van de brandweer of First Response: klaar om uit te rukken.
Binnen luttele minuten verruilt Ton Bressers zijn bakkersoutfit voor dat van de brandweer of First Response: klaar om uit te rukken. (Foto: )

Dag en nacht paraat

Rens van Ginneken

Veertig jaar bij de brandweer

Al veertig jaar rukt hij vrijwel wekelijks uit, als brandweerman, of als First Responder. Binnen luttele minuten verwisselt Ton Bressers dan zijn bakkerskloffie voor het uniform. Stoppen is nog even geen optie. Hij vertelt over de mooie en over de heftige kanten van zijn 'hobby voor het leven'.

Middelbeers - Er zit nu even geen druk op, maar ook ter demonstratie staat Ton Bressers in een paar minuten startklaar bij zijn wagen. "In de haast worden er weleens dingen over het hoofd gezien hoor. Zo stond één van de collega's hier 's nachts eens met de onderbroek van zijn vrouw aan", lacht Bressers.

Al vanaf 1979 is zijn inzetbaarheid voor de brandweerpost in de Beerzen, regio Zuidoost Brabant, hoog. "Dat komt vooral omdat ik hier al heel lang dichtbij woon én werk natuurlijk." Hij herinnert zich zijn vuurdoop nog goed. "Mijn eerste uitruk, we hadden net piepers met spraak, betrof een brand op park Stille Wille, om half vier 's nachts. Ik dacht nog dat het zo'n vaart niet zou lopen, maar toen ik een paar minuten laten bij de kazerne arriveerde, zag ik mijn collega's, acht man sterk, nog net met piepende bande vertrekken. De volgende keer was ik natuurlijk als eerste hier! In dat jaar maakte ik ook mijn eerste ernstige ongeval mee: vijf mensen in een auto tegen een boom op de Kuikseindseweg. Drie doden. Helaas gebeuren er in onze regio nog te vaak dodelijke ongelukken. Ik schat dat ik in mijn veertig brandweerjaren tussen de dertig en veertig doden uit auto's en of reanimaties gehad heb helaas."

Vinger vast

Andere lugubere zaken zijn er ook. "Zo moesten we eens de politie assisteren, omdat er een lijk in De Beerze bij de Heilige Eik dreef. In zo'n geval zou het om een moord kunnen gaan. Dan moet je dus het lichaam gaan aftasten om na te gaan of er bijvoorbeeld een mes in steekt. Een volgende keer rukten we uit voor een bedlift die vastzit in het verzorgingshuis en moesten we iemand van 130 kilo terug in bed leggen. We kregen ook eens een melding dat een kind bekneld zat op het toilet. Komen we met zes van die 'zware jongens' ter plaatse, twee moeders huilend op straat, omdat het kind zijn vinger in de gaatjes van zo'n reserverolhouder had gestoken en niet meer los kon komen. Je kunt het niet verzonnen krijgen, of het gebeurt wel een keer", aldus Bressers.

First Response

In 2000 werd de First Response dienst opgezet bij de brandweereenheden, in samenwerking met de GGD's. Bressers is nu twaalf jaar First Responder. "Een ambulance moet binnen vijftien minuten ter plaatse zijn na een melding. Maar in De Beerzen liep de aanrijtijd vaak wel op tot een half uur. Logisch dat de brandweer hiervoor werd ingeschakeld: kennis van EHBO is er aanwezig, maar ook de benodigde auto's en portofoons bijvoorbeeld. Doorgaans arriveren wij zo'n vier à tien minuten eerder dan de ambulance. Wij beginnen dan alvast met de situatie in kaart brengen, checken op vitale functies als ademhaling en bloedsomloop en we kunnen eventueel al zuurstof toedienen of reanimeren. Als de ambulance arriveert blijven we ook assisteren. We vormen met de ambulancemensen samen echt een geoliede machine. Daar mogen we gerust trots op zijn en ik vermoed dat door die samenwerking ook geregeld levens worden gered. Met zeventig tot tachtig uitrukken per jaar ben je iedere week wel een keer ingezet als brandweer of responder."

Emmer vol

Hij vervolgt: "Vaak komt het dichtbij, veel van de mensen die je hulp verleent ken je. Zoals bijvoorbeeld een 16-jarige jongen uit Westelbeers, die enkele jaren geleden een ongeluk kreeg met zijn bromfiets. Ik ken het gezin goed en vervolgens voel je het leven van zo'n jongen onder je handen vandaan glippen. Dat doet nogal wat met je. Toch kijk ik daar nog op terug als een geweldige inzet, waarbij we met het team samen gevochten hebben voor die jongen. Of het nu gaat om brand, ongeval, verstikking, of reanimatie: in een paar secondes een beslissing nemen en dan handelen is een prachtige uitdaging. Persoonlijk vind ik het overlijden van jonge mensen het moeilijkst. Misschien omdat je zelf ook jong en weleens overmoedig bent geweest. Ouders met jongere kinderen: dat is ook moeilijk. Tot nu toe heb ik er altijd goed mee om kunnen gaan, maar ik zeg niet dat het me nooit zou kunnen opbreken. Als je veel ziet, kan de emmer ook een keer vol zitten hè. Gelukkig is er het BOT-Team, waar we dag en nacht terecht kunnen voor hulp. Ook praten met je collega's is belangrijk."

Geen held

Bressers heeft nooit spijt gehad van zijn keuze voor de brandweer. "Het kunnen helpen van mensen is altijd prachtig. Je hoeft echt geen held te zijn. Je partner moet er wel achter staan natuurlijk, maar dan heb je ook een geweldige hobby, waarmee je ook flink je horizon verbreedt. Je leert van alles, van bouwkundige zaken, tot veeteelt en EHBO."

Is Ton Bressers nog niet toe aan zijn 'brandweerpensioen', na veertig dienstjaren? "Tja, veertig jaar is wel redelijk zeldzaam. Fysiek is het nog goed te doen voor me: ik kom nog steeds door de keuringen. Ik hoef ook niet meer over de hoogste heg te springen: als bevelvoerder mag je iemand aansturen om te springen. Normaliter zou ik nu wel stoppen, ware het niet dat de post eigenlijk krap bemand is. Dus ik denk dat ik nog één of twee jaartjes blijf. Ze kunnen me sowieso niet verwijten dat ik zelf niet voor aanwas heb gezorgd: onze zoon Gidion is met het virus besmet geraakt door mij: hij is nu ook brandweerman besluit hij met een trotse lach.

De brandweer van post De Beerzen heeft op woensdag 25 september infoavond voor alle geïnteresseerden om 20.00 uur.

Meer berichten