Column Rens

Nummer 5

Foto:

Het was gezellig. Nét iets gezelliger dan vooraf voorzien. De Solexrace: je komt altijd bekenden tegen die je al jaren niet meer gesproken had en gezellige lieden die je wat te drinken in je handen duwen. Kortom: de vooraf bedachte twee à vier biertjes werden er net iets meer en de ingecalculeerde drie uurtjes werd nét wat langer.

Op zeker moment kom je dan Els tegen. Een zeer sociale dorpsgenote, met oog voor haar medemens. Els constateert, terecht, dat je misschien wat teveel gedronken hebt om nog met de auto huiswaarts te keren. "Als ik nu eens mijn E-bike voor je haal; is dat wat?" Ja, dat is eigenlijk wel iets. De Sparta in kwestie is een pronte, degelijke tweewieler, met geinig palmmotiefje op de fietstassen. Er wordt afgesproken dat de fiets zo spoedig mogelijk weer retour gaat. "Op welk nummer wonen jullie ook weer?", vraag je nog. "Op nummer 5", zegt Els. "Oh ja…", dat wist je eigenlijk nog wel.

Het elektrisch fietsen is een mooie vinding. In krap 22 minuten legt de licht beschonken pedaalridder de afstand van negen kilometer af, zonder dat het zweet van de rug gutst ook nog. De volgende dag, bij nummer 5 aangekomen, het huis waar Els opgegroeid is, blijkt er niemand thuis. Maar daar heeft Els instructies voor gegeven: de fiets wegzetten en sleutels plus besturingsunit in de brievenbus. Anderhalve dag later: een appje van Els' wederhelft: "Waar is de fiets??" Terug appen: "Achterom gezet bij nummer 5." Reactie: "Er is geen fiets en onze poort is dicht…" Dan: het angstzweet, bellen dan maar. De echtgenoot maakt mij snel duidelijk dat nummer 5 wel klopt, maar dat het genereuze echtpaar nu in een geheel andere straat op 5 woont. "Pas negen jaar hoor", klinkt het wat bestraffend aan de andere kant. Op de voorheen bewoonde nummer 5 huizen nu een aantal Polen. Dus. Voormalig buurman Arie is ook van het sociale soort, gelukkig. Hij gaat langs bij 'die Polnische Nachbaren' en weet de fiets terug te confisqueren. De opluchting is tamelijk groot, op verschillende adressen. Enig terecht leedvermaak proef ik ook, in het laatste appje van de echtgenoot: "We zien de column tegemoet! – grijnzende smiley". Voor wat, hoort wat.

Meer berichten