Max Albertus en Lisette Lemmens van De Kemphaan zetten er samen de schouders onder. Ze kennen beiden hun eigen bijzondere historie, net als hun bruine dorpskroeg zelf.
Max Albertus en Lisette Lemmens van De Kemphaan zetten er samen de schouders onder. Ze kennen beiden hun eigen bijzondere historie, net als hun bruine dorpskroeg zelf. (Foto: )

Max & Lisette: een eigen verhaal

Rens van Ginneken

Een 'gewone' bruine dorpskroeg?

Lisette Lemmens en Max Albertus van café De Kemphaan weten allebei wat verliezen en weer doorgaan betekent. Daarbij vervullen ze een bijzondere rol in het Middelbeerse horecawereldje.

Middelbeers - "Eigenlijk heb ik een achtergrond in de Kinderbescherming, maar mijn ouders runden ooit een café in Duizel. Je zou dus kunnen zeggen dat het bij mij wel in het bloed zit", lacht Lisette Lemmens (60). "Ik heb nog lang in het buitenland gewerkt, in Duitsland, Spanje, Oostenrijk, Luxemburg. Altijd in de horeca. Ja, toen was ik nog jong en fruitig en meende ik dat het ver weg te doen was, haha!" De historie van Max Albertus: "Ik heb altijd in Vught gewoond. Van oorsprong ben ik leraar Lichamelijke Opvoeding. Ik heb nog vijf jaar les gegeven op middelbare scholen. Vanaf mijn vijftiende heb ik altijd bijbaantjes in de horeca in Den Bosch gehad."

Doorgaan

Lisette had niet altijd al het idee om zelf een zaak te beginnen. "Maar op zeker moment werkte ik ruim tachtig uur per week bij De Beurs in Oirschot. Toen bedacht ik dat ik misschien beter voor mezelf kon beginnen." Zo kwam ze in 1997 bij toeval in Middelbeers terecht, toen ze vernam dat De Kemphaan, toen nog café Kerkzicht, vrij kwam. Met haar toenmalige partner Cees Wortman, die 24 jaar ouder was, zette ze de schouders eronder om het verouderde café en woonhuis te moderniseren.

"Je moet weten dat het pand van 1926 is. De constructie is ook vreemd: zo hebben de buren één kamer met eigen toegang op onze bovenverdieping. Vroeger is dat om één of andere reden zo ingedeeld", vertelt ze. "Cees was niet zo van de horeca, hij ging eigenlijk liever vissen. Maar toen hij in 2004 overleed, was het behoorlijk 'heavy', want Cees deed stiekem nog veel achter de coulissen. Toch heb ik er toen nooit aan gedacht om te stoppen. Het was raar om te merken dat andermans leven gewoon doorgaat: zo had ik hier een paar dagen na de begrafenis alweer een gouden bruiloft. Gelukkig had ik hier toen veel steun aan klanten en vrienden."

Geen terrasloper

In 2011 leerden de twee elkaar toevallig kennen, op een feestje van gezamenlijke kennissen. Max was toen al een tijdje gescheiden. Hij vertelt met een glimlach: "Dat was wel gezellig en we hebben al vrij snel weer afgesproken. Zo is er toen iets opgebloeid en uiteindelijk ben ik hier zes jaar geleden ook komen wonen. Naast mijn baan als Manager Communications & HRM bij Contronics in Sint-Oedenrode draai ik nu ook mee in het café. Meestal achter de schermen, of achter de bar. Niet in de bediening: ik ben nu eenmaal geen terrasloper", constateert hij.

Kras op de ziel

Max kende zijn eigen grote verlies, toen zijn oudste zoon Kazimir anderhalf jaar geleden in Vught op de fiets werd geschept door een auto en elf dagen later in het ziekenhuis overleed. De verdachte, toevallig een goede vriend van Max' jongste zoon werd vanwege zijn roekeloze rijgedrag veroordeeld tot de maximale taakstraf van 240 uur en dertig maanden rijontzegging. De zaak loopt nog, omdat de verdachte in hoger beroep ging.

Max kan de tranen amper tegenhouden, als hij vertelt: "Toen het pas gebeurd was, was ik veel harder in mijn oordeel. Ik krijg hem nooit meer terug, het is een kras op mijn ziel die nooit meer verdwijnt, maar ik besef dat dit het maximaal haalbare is voor het rechtsgevoel. Ik probeer het nu af te sluiten. Ik moet toch verder. Gelukkig hebben we vanuit het dorp enorm veel steun en hulp gehad. Ook op Lisette heeft het een grote impact gehad. Er wordt nog steeds naar gevraagd, dat waarderen we bijzonder. Ik merk dat ik sindsdien wel ben veranderd, ik maakte me voorheen sneller druk om dingen."

Complimenten

Gaandeweg ontwikkelde zich een taakverdeling tussen het horecakoppel. Max organiseert graag, bijvoorbeeld uitstapjes met zijn gasten en muziekavondjes en hij is ook een speciaalbier 'connaisseur', die geregeld proeverijtjes houdt in het café. "We krijgen zelfs complimenten van Belgen over onze bieren: die zijn toch wel wat gewend. Mijn eigen favoriet is Papegaei uit Diksmuide", aldus Max. Lisette is met name sterk in aankleding en het verzorgen van lekkere hapjes, bijvoorbeeld bij die bierproeverijen. Max prijst Lisette: "Jij bent daar echt creatief in en je kunt ook veel dingen zelf maken. Gisteren kreeg je nog een compliment van de ondernemersvereniging voor je hapjes. Daarbij straal je ook wel de autoriteit uit, die je in een café nodig hebt."

Samenwerking horeca

De horeca staat stevig onder druk, ook in het kleine Middelbeers, met vier cafés. Max initieerde daarom een stuk samenwerking tussen de kroegbazen. "Ik ga weleens een biertje doen bij mijn collega's. Als man van buitenaf had ik minder last van oud zeer dat hier en daar speelde. Daaruit is geleidelijk een vruchtbaar overleg ontstaan. De horecaondernemers gunnen het elkaar weer. Dat resulteerde in de Bierloop met Pasen, van café naar café. Maar ook de Koningsnacht van de gezamenlijke Beerse horeca is daaruit ontstaan. Dan staan alle Beerse kroegbazen in één café te werken. Dat is toch leuk!? Zo dragen wij er aan bij dat het levendig blijft in Middelbeers."

Het stel wil nog wel enkele jaren door. "Op woensdagmiddag is eigenlijk ons weekend. Dan gaan we vaak op pad met onze Solexen én een kladblok, want al rijdend komen vaak toch weer de ideetjes. En blijven lachen is essentieel: dan lijm ik bijvoorbeeld een 2 euro muntstuk op de drempel. Moet je die gezichten zien, als ze het dan niet loskrijgen!", lacht Lisette.

Meer berichten