Column Rens

Ans

Foto:

Ans werkt bij de slagerij, al zolang als een verse worst lang kan zijn. Het is werkelijk een schat van een vrouw: altijd een vriendelijk woord, altijd een lach op haar gezicht, altijd geïnteresseerd en altijd een goed gesprek tussen snijmachine en kassa. Al het slagerijpersoneel is trouwens ontzettend aardig, dat mag niet onvermeld blijven hier, maar als Ans achter de frisse vitrine met hamburgers en kipschnitzels staat, dan kan je dag echt niet meer stuk.

Ooit heeft het noodlot Ans en haar gezin genadeloos getroffen. Eén van de mooie dochters kreeg kanker en er volgde een bittere strijd. Een jaar of zeventien was ze toen pas volgens mij. Een frisse meid, waar het levensplezier en de energie gewoon vanaf spatten. Het gezin moet ongetwijfeld vaak vertwijfeld geweest zijn: aan je kinderen moeten ze niet komen. Maar, het geluk werkte een keer mee: de dochter werd weer beter en ze blaakte binnen de kortste keren weer van levenslust. Net toen alles weer een beetje leek te normaliseren in het gezin, werd het meisje slachtoffer van een vreselijk verkeersongeval. Korte tijd later bezweek ze aan haar verwondingen.

Zo onbestaanbaar en toch gebeurde het. Alsof dit prachtige meisje er niet mócht zijn. Als je zou geloven in een opperwezen dat beschikt over leven en dood, dan kan ik me levendig voorstellen, dat je je dan nooit meer in eerbiedige dankbaarheid tot zo'n wrede Almachtige kunt richten. Dat je woedend bent, vanwege je afgenomen kind, dat nog bij tig cruciale momenten in je leven hartverscheurend gemist wordt. Ik heb heel vaak zulke dingen gedacht, als ik Ans hartverwarmend, zonder spoortje wrok, zag lachen achter de glimmende toonbank, terwijl ze ook nog naar het welzijn van mijn dochters informeerde. Ik zou van Ans nog veel kunnen leren vermoed ik.

Toevallig zag ik op Facebook – dat is dan weer wél handig aan het medium, waarop iedereen qua geluk tegen elkaar lijkt op te bieden - dat ze vorige week stopte met haar werk in de slagerij, om van haar meer dan gegunde pensioen te gaan genieten. Dankjewel Ans. Ik zal nog vaak altijd aan jullie denken als ik weer bij die blinkende vitrine sta.

Meer berichten