Bertha heeft alles onder controle op de Alpe d'Huez.
Bertha heeft alles onder controle op de Alpe d'Huez. (Foto: )

Mevrouw van Gestel in de wolken

Rudi Muller

Van diepe dalen naar hoge top

Ruim tien jaar geleden werd bij de Oirschotse Bertha van Gestel (87) darmkanker geconstateerd. Niet veel later kreeg ook haar schoondochter Mien te horen dat ze ziek was. Het tweetal bond samen de strijd aan. Zo werd Bertha behandeld in het Catharina ziekenhuis, terwijl Mien in het Antoni van Leeuwenhoek verbleef en zelfs een zeer complexe HIPEC-behandeling onderging. Na vijf jaar vernam Bertha dat ze was genezen en in april van dit jaar was Mien aan de beurt om hetzelfde goede nieuws te horen. Laatstgenoemde wilde dit heugelijke feit niet zomaar voorbij laten gaan en besloot om deel te nemen aan Alpe d'HuZes.

Oirschot - Wie daarbij uiteraard niet mocht ontbreken was haar schoonmoeder, met wie ze lief en leed deelde tijdens hun ziek zijn. Zo gebeurde het dat Bertha de vraag kreeg of ze mee ging naar Frankrijk om daar, op de top van de Alpe d'Huez, de finish te zien van dit bijzondere evenement. Aanvankelijk waren er wel wat twijfels, vertelt Bertha: "Ik vond het nogal wat, om op mijn leeftijd nog boven op zo'n hoge berg te gaan zitten. Zou ik dat wel durven en zou mijn lichaam dat nog wel aan kunnen?" Aangemoedigd door Mien en haar drie zonen, die haar verzekerden dat ze na het overwinnen van kanker dit ook wel aan zou kunnen, besloot ze toch het avontuur aan te gaan. Haar zoon Adrie werd ingeschakeld voor het vervoer. Bertha: "Hij is al dertig jaar internationaal vrachtwagenchauffeur en kent het land en de taal. Dat maakte dat ik me een stuk veiliger heb gevoeld gedurende de reis".

Ter voorbereiding werd door Mien veel getraind en om voldoende geld in te zamelen om mee te mogen lopen, stonden ze op vlooienmarkten, zamelden ze kleding in en organiseerden ze een soep wandeling. Uiteindelijk verbleef het gezelschap acht dagen in een appartement tussen de bergen. Glunderend vertelt Bertha dat ze dacht dat ze in een sprookje terecht was gekomen: "Ik zat daar prachtig tussen de gletsjers en gondels, kon alles overzien en was nog nooit zo hoog in de wolken geweest. Het uitzicht was adembenemend." Om de finish te zien, moest ze al dit moois voor even achter zich laten en ging ze er op uit. "De vriend van mijn kleindochter wist precies hoe laat Mien en de rest van de groep over de eindstreep kwamen, dus tegen die tijd zijn we daar gaan staan. Het was net zo ver als van hier naar de mèrt, maar ik moest wel die berg op dus het was toch een hele tocht." Op de route bestaat de mogelijkheid om een kaars neer te zetten. "Eigenlijk staan de Nederlandse kaarsen in bocht zeven, maar ik had die van mij in bocht elf gezet omdat dat mijn huisnummer is", aldus Bertha. De kaars heeft nu een speciaal plekje in de woonkamer. Voor Bertha was het een reis om nooit te vergeten: "We hebben daar gelachen en gehuild, het was heel mooi om dit samen zo af te mogen sluiten." Terug in Oirschot moest ze wel weer even aarden: "Ik was gauw gewend aan dat prachtige uitzicht, daar zou ik elke dag wel wakker willen worden."

Meer berichten