Scheidend wijkagent Hennie de Leest en zijn vrouw Anita werden door een erehaag van politiecollega’s geleid.
Scheidend wijkagent Hennie de Leest en zijn vrouw Anita werden door een erehaag van politiecollega’s geleid. (Foto: )

Wijkagent Hennie zwaait af

Rens van Ginneken

Dorpse brigadier stopt na veertig jaar

Veertig jaar diende hij bij de politie, waarvan hij veertien jaar lang hét gezicht was van de politie in De Beerzen en Spoordonk. Brigadier Hennie 'De Snor' de Leest kijkt terug op een soms pittige, maar vooral mooie tijd. De Leest is officieel nog tot begin 2022 in dienst bij de politie, maar hij heeft zoveel vrije tijd opgespaard, dat hij nu al zijn uniform kon inleveren.

Oirschot - "De laatste werkweek heb ik eigenlijk alleen maar leuke dingen gedaan", vertelt Hennie de Leest (61) met een brede lach. Op donderdag werd de scheidend wijkagent met een erehaag ontvangen door collega's voor een feestelijke receptie bij brouwerij Van de Oirsprong.

"En eerder deze week was ik te gast bij de kunstenaar Marc Mulders in Oostelbeers. Ik ben geen overdreven kunstliefhebber, maar we hadden een leuke klik en we vergaten de klok helemaal."

Lovende woorden

Tijdens die receptie zijn er lovende woorden voor De Leest, bijvoorbeeld van zijn jarenlange naaste collega Carolien Abrahams. "Hennie was echt een fijne collega, heel loyaal, je kon altijd op hem rekenen. Ik heb van hem wel geleerd hoe je wat makkelijker moeilijke dingen van je af kon zetten, of dat je die soms moest neerleggen bij instanties die daarvoor geschikter waren dan de politie. En hij is oersterk: als hij een arrestant vasthad, dan liet ie echt niet meer los!"

ME

De Leest begon zijn politiecarrière in 1979 en kwam al snel bij de ME terecht, waar hij ook achttien jaar groepscommandant was. "Een pittige tijd", zo erkent hij. "Begin jaren '80 had je nog de militante krakersbeweging en tijdens de anti-kernwapenprotesten in Woensdrecht werd er nog op ons geschoten.

Goed observeren

"In die tijd heb ik wel geleerd dat goed observeren het halve werk was en dat het soms slimmer was om een stapje terug te doen. Maar door de jaren vielen er toch behoorlijk wat collega's uit, met PTSS bijvoorbeeld." Daarna volgde nog een korte periode bij Jeugd en Zeden, maar het vooral binnen werken beviel hem maar matig.

Collega's

Zo kwam hij uiteindelijk terecht bij de post Best. Als wijkagent in De Beerzen en Spoordonk werd hem volop de gelegenheid gegeven om 'het veld' in te gaan. Dat bleek een goede keuze, ondanks de toenemende werkdruk. "Voorheen werden De Beerzen, Oirschot en Spoordonk samen bemand door zo'n dertien agenten.

De laatste jaren deed ik het hele gebied samen met mijn collega's Perry van Zuijdam en Carolien Abrahams. Daarmee heb ik fijn samengewerkt, hoewel je toch vooral alleen op pad was. Dat had ook voordelen: je wint in je eentje eerder het vertrouwen dan wanneer je met meer agenten binnenstapt."

Neergeschoten

Heftige zaken maakte hij ook mee. "Wat ik nooit zal vergeten, was dat ik een jonge vrouw met een baby op haar arm moest vertellen dat haar man niet meer thuis zou komen. Ik heb gelukkig nooit hoeven schieten. Wel heb ik mijn dienstwapen eens getrokken toen iemand dreigde op me in te rijden. In Best was ik eens als eerste ter plaatse toen een collega was neergeschoten.

Stevig aanpakken

En in De Beerzen hadden we iemand die voor tweehonderd meldingen van geweld en overlast per jaar zorgde. Dan ging ik niet meer soebatten hoor: direct stevig aanpakken zo'n man." De toenemende mondigheid van de burger deed bij De Leest de laatste jaren weleens de wenkbrauwen omhoog gaan. "Ik was op straat iemand aan het reanimeren, het zweet op mijn kop, begon er een omstander commentaar te maken dat ik mijn auto verkeerd geparkeerd had..."

Drugsgebruik

De Beerzen en Spoordonk zijn anders dan een Helmondse volkswijk misschien, maar kenden toch hun eigen uitdagingen. "Mede dankzij de buurtapps zagen we het aantal woninginbraken in de dorpen fors dalen. Maar de drugscriminaliteit in het buitengebied nam toe en ook de Oost-Europese criminelen weten onze dorpen te vinden tegenwoordig, waardoor ouderen bijvoorbeeld het slachtoffer worden van PIN-fraude.

Daarnaast heb je een meer dan gemiddeld drankmisbruik onder jongeren in de dorpen, hoewel dat wat minder is geworden met het verdwijnen van 't Dorpsplein. Maar de huisartsen signaleren nu inmiddels wel weer een toenemend drugsgebruik, een tendens die wij in de dorpen al eerder constateerden."

Nul incidenten

De Leest vervolgt: "Ook de vakantie- en chaletparken in onze gemeente behoeven aandacht. Er komen toch veel mensen met 'een rugzakje', als je dat zou negeren heb je zo een Fort Oranje natuurlijk, maar nu zijn er vrijwel nul incidenten.

Ik kan vooral zeggen dat ik het in De Beerzen en Spoordonk echt naar mijn zin heb gehad. Ik heb ook behoorlijk wat koffie gedronken: door tussen de mensen te staan, samen met de burgers dingen op te pakken groeide het vertrouwen snel en was het contact vooral erg prettig. Dat ze me vaak 'De Snor' noemden, ach: beter dan klootzak toch?"

Geen zwart gat

Een zwart gat dreigt er bepaald niet voor De Leest. "Ik fiets en sport graag en ik ben de laatste tijd enkele keren naar het theater geweest met mijn vrouw Anita. Dat is goed bevallen, dat wil ik wel meer gaan doen. En wellicht dat ik me over een tijdje ook nog ga inzetten met vrijwilligerswerk. Nu eerst maar eens genieten van de vrije tijd, daarna zien we weer verder", besluit hij.

Meer berichten