Column Rens

Oude bomen

Foto:

Het nieuwe huisje oogt steriel. Een witte tegelvloer: mijn keuze zou het niet zijn, maar mijn ouders zijn duidelijk pragmatischer ingesteld dan ik. We sjouwen met een clubje van een man of zeven het huisraad binnen. Gedateerde maar onverslijtbare kasten uit de gloriedagen van de Oirschotse meubelindustrie, bedden uit een tijdperk dat de lattenbodem ook in Zweden nog niet was uitgevonden en de pronkstukken die prominent in het huiskamertje komen: twee zwarte relaxfauteuils, van waaruit mijn ouders het journaal en Discovery zullen bekijken. Mijn zwager installeert de tv, die nu zelfs al zonder kabelabonnement 22 analoge kanalen toont. Volgens de verhuurder mag er nog geen spijkertje in de muren, wat ik een rare bepaling vind. Hoe moet dat met die zware klok die mijn pa, ook al weer lang geleden, ontving voor een kwart eeuw trouwe dienst bij het familiebedrijf van onze toenmalige premier? Zoals het klokje ooit thuis tikte, zal het hier nooit doen.

In het oude huis staan nog wat dozen, een antieke slagersweegschaal en een oude wasdroger. Stroomkabels steken doelloos uit plafonds. Terwijl wij sjouwen, houdt de zevenjarige Mechelse herder Max zichzelf bezig met een tennisballetje. Nog één laatste keer gooi ik, verder dan halfweg de tuin kom ik nooit. Al binnen twee ademtochten legt Max het balletje weer verwachtingsvol voor mijn voeten. Een machtig beest, 'hondstrouw' op zijn lijf geschreven. Voor hem wordt het helemaal slikken. Met mijn ouders mee naar het krappe appartementje met postzegeltuintje is geen optie. Mijn neefje met een aardig stukje tuin adopteert hem liefdevol.

In het appartement dragen we de laatste zaken naar binnen. Nog even schuiven, dan is er een voorlopige opstelling die acceptabel is voor iedereen. Mijn vader zakt uitgeput in zijn zetel en draait aan zijn opstandig piepend gehoorapparaat. Mijn moeder ruimt het laatste keukengereedschap in de laatjes. We eten met de hele club bezorgpizza. De sfeer is er eentje van, om het met The Stones te zeggen: Mixed Emotions. De pizzaresten worden door moeder verzameld en samen in één doos gelegd. Daarop schrijft ze met zwarte viltstift: 'Voor Max'.

Meer berichten