Column Rens

Klant van de Week

Foto:

Een keer of vier per jaar trek ik erop uit met mijn camera om bij de plaatselijke Jumbo te schieten voor de roemruchte, wekelijkse rubriek 'Klant van de Week'. Eerlijk gezegd moet ik me altijd een beetje opladen voor deze opdrachten. Het ligt niet zo in mijn natuur om mensen 'zomaar' aan te klampen eigenlijk. Het zijn ook de momenten dat ik Jan altijd erg mis, onze vaste fotograaf met wie ik ook vaak samen op pad was om reportages voor dit blad te maken.

Tot een paar maanden voor zijn overlijden deed Jan dit dus altijd. Veel mensen spreken me daarop aan: 'Dat deed toch eerst die leuke, kalende man?' Ik kan me goed voorstellen hoe Jan dat destijds aanpakte. Hij had een mooie, ongedwongen flair, waarmee hij waarschijnlijk zelfs de meest stugge klanten wist in te pakken. 'Ge kúnt toch nog wel lachen hè?', of zoiets dergelijks zal hij dan gezegd hebben.

Vorige week zaterdag was het licht goed en stond ik er weer, in plaats van Jan. Er werd bijna unaniem positief gereageerd op mijn fotoverzoek. Toegegeven: de belofte van een boodschappenbon werkte wel mee. Ik kreeg een jong stel voor de lens, nog duidelijk in het verliefdheidsstadium. Vervolgens een sportieve moeder met twee dotten van dochters op skeelers en een paar vriendinnen van rond de twintig met chips en frisdrank. Eén van de twee, een beeldschoon exemplaar, had ik in eerste instantie wat verwaand ingeschat, maar juist zij blijkt aandoenlijk verlegen. Dan volgt een echtpaar, zeer eensgezind achter het boodschappenwagentje, dat vol trots uitspreekt dat ze meer dan vijftig jaar een paar zijn. Het gaat lekker en iedereen lacht gemeend. Er stapt een vader naar buiten in zijn werkkloffie van een hovenier, met groen jasje, met een prachtig kleuterdochtertje dat triomfantelijk een zak Cheetos draagt en een jasje identiek aan dat van paps. Ik smelt. Een jonge knul op een scooter, met een mediterraan uiterlijk, stapt op me af met een flinke bos bloemen. Nee, niet voor zijn vriendinnetje, maar voor zijn zieke oma.

Op zo'n dag is mijn vertrouwen in de mensheid weer even helemaal terug. Ik mis er Jan niet minder om, maar dan is ie even héél dichtbij.

Meer berichten