Column Rens

Julen

Foto:

Het was een verhaal dat te bizar voor woorden was, maar desondanks een meedogenloze realiteit. De peuter Julen, die tijdens een wandelingetje met zijn ouders in een peilloos diepe put viel. Daarna: ongeloof, wanhoop, het gevecht tegen de tijd en tegen de berg. Zou Julen nog levend gevonden zijn, dan was dat een mirakel van mythische proporties geweest. Nog geen twee jaar geleden was Julens broertje Oliver plotseling overleden door een hartinfarct op het strand. Daarom moest Julen wel levend teruggevonden worden. Na bijna twee weken graven, bleek Julen echter al vrijwel direct na zijn val te zijn overleden. Wat de ouders Vicky en José moeten doormaken nu, daarvan kun je je als medemens met een redelijk gemiddelde levensloop amper een voorstelling maken. De wijkvoorzitter van de buurt in Málaga waar het rijtjeshuis van Vicky en José staat, verwoordt ieders gevoel: "Voor zijn ouders kunnen we geen woorden van troost vinden, omdat die woorden gewoonweg niet bestaan."

Hoe moeten de jonge ouders nu verder? Zullen ze ooit de kracht en de moed kunnen vinden om nog eens aan een kindje te beginnen? Kan hun relatie dit verlies aan, vinden ze troost bij elkaar? Een dergelijk dubbel verlies is bijna niet te bevatten, vooral vanwege het plotselinge karakter ervan. Ik las daar laatst iets over. Door een onverwacht overlijden word je radicaal in een heel andere modus geplaatst. Er is geen mogelijkheid om naar een einde toe te werken. Dat is er gewoon ineens. Onwezenlijk.

Maar wat er nog bijkomt: tot in lengte der dagen zijn de achterblijvers zich er bij elke bijzondere of bepalende gebeurtenis steeds opnieuw van bewust, dat je dierbare er niet meer is. Eigenlijk sterft die persoon, die hij had kúnnen zijn, nog eens talloze malen in je beleving. De Julen en Oliver die hun communie doen, die hun eerste vriendinnetje kussen, die hun eerste doelpunt scoren, die hun diploma ophalen in bijzijn van hun trotse ouders… Het zal allemaal nog honderd keer zo zijn voor Vicky en José. Je ziet het, je voelt het bij het portret van papa José, gebroken hangend, boven de voetbal van zijn zoontjes.

Meer berichten