Column Rens

Stapeleffect

Foto:

Vuurwerk hoort bij de jaarwisseling, als vette jus bij de boerenkoolstamp. Ik mocht het als puberman ook graag afsteken. Een paar weken krantenwijk ging er jaarlijks wel aan op. Stomme stunts haalden we er mee uit soms. Een keer kwam ik met een kort lontje nog goed weg, maar mijn vingers bleven drie dagen gevoelloos. Toen ik er de leeftijd voor had, dat ik het legaal mocht kopen, was mijn interesse gek genoeg eigenlijk wel verdwenen. De laatste jaren verbaas ik me steeds meer over de kracht van het knalspul. Je hoort de explosies harder en harder worden.

In de wijk ging geregeld een autoalarm af; zo heftig was blijkbaar de luchtverplaatsing. Op internet zie je angstaanjagende filmpjes voorbijkomen van explosies die in een actiefilm met Vin Diesel niet zouden misstaan. Brievenbussen, vuilnisbakken en ramen moeten het ontgelden. In Scheveningen pakken ze het nog rigoureuzer aan. Wat begon met steeds verder uit de hand lopende kerstboomverbrandingen in de wijken, werd jaren geleden omgezet naar het georganiseerde vreugdevuur op het fameuze strand. 'Vreugde' is hier een wat overtrokken begrip, want ik zie bij de bouw van de enorme brandstapel vooral treurige en verbeten koppen voorbijkomen. Mannen met een weinig inspirerende levensvulling. Jaar na jaar worden de grenzen steeds nadrukkelijker opgezocht. Dit jaar was er een vergunning voor een stapel pallets van 35 meter. Dat werden er desondanks 48, een flat van twaalf verdiepingen, volgens de leverancier, die in de laatste nacht nog zes clandestiene vrachtwagens extra bouwmateriaal bracht. Dat moest fout lopen. Het is een wonder dat niet half Scheveningen in de as werd gelegd, inclusief Pier, Seaworld en Panorama Mesdag. De burgemeester hult zich in nevelen over maatregelen, beducht als ze wellicht is voor de strijdvaardige bouwploeg. Die ploeg heeft al te kennen gegeven ook volgend oudjaar weer gewoon een vreugdevuur te willen. Het gezag heeft er moeite mee: weigeren gaat ongetwijfeld leiden tot rellen in de Scheveningse straten. Een merkwaardige verschuiving. In de tijd van Domela Nieuwenhuis ging het volk krijgshaftig de straat op voor werk. Nu alleen nog voor vuurwerk.

Meer berichten