Foto:

Al 100 keer kerstmis voor Doortje

Rens van Ginneken

Doortje viert haar eeuwfeest

Doortje van den Biggelaar-van Gerven zag in 1918 het levenslicht. Op 27 december wordt ze honderd, qua fitheid is ze hooguit 85. In zorgcentrum Joris vertelt ze openhartig over haar leven. "In honderd jaar kunde veul meemaken", is haar ervaring.

Oirschot – "De bril is eigenlijk voor de sier hoor. Sinds ik een paar jaar geleden aan mijn staar geholpen ben, zie ik weer prima", verklaart Doortje van den Biggelaar schalks. Het gehoor is wel wat minder, maar verder is ze nog behoorlijk fit. Een kwestie van bezig blijven, zo weet ze. "Ik wil altijd iets te doen hebben, al is het maar mijn nagels knippen. Ik doe bijna alles nog zelf: als de verzorging 's morgens komt, dan ben ik eigenlijk al klaar." Doortje kwam in 1918 ter wereld en groeide op aan het Laageind, tussen Oirschot en Best. Op haar dertiende ging ze bij een boer werken. Soms komen er herinneringen bovendrijven van haar kindertijd. "Rond de Sinterklaastijd zag ik dat mijn vader zich niet goed had gewassen. Zo wist ik dat hij Zwarte Piet was geweest." Eén herinnering heeft diepe indruk gemaakt: "Het bloed van mijn broer, op onze plavuizen. Hij was in de eg gevallen met zijn been en is toen doodgebloed…"

Onderduikers

Van de Tweede Wereldoorlog weet ze nog dat er onderduikers waren in de ouderlijke woning, tot ze door de Duitsers betrapt werden. "Raus!!", riepen ze. Mijn vader werd naar strafkamp Veenhuizen gestuurd. Dat vond hij eigenlijk een soort vakantie", vertelt Doortje met een glimlach. In 1945 trouwde ze met Harrie. Hij werd maar 49 jaar. "Toen heb ik onze acht kinderen in mijn eentje verder grootgebracht. Ik heb nog wel een paar keer verkering gehad daarna." In honderd jaar kan er veel veranderen. "Er kwam toilet, televisie en telefoon in huis. Nu maken ze foto's met hun telefoon!" In haar stem klinkt nog steeds ongeloof. "De beste verandering vond ik de wasmachine. Dat scheelde veel tijd." Ze komt blijkbaar uit een sterk geslacht. "Mijn moeder is 101 geworden. Samen zijn we nog naar Engeland gevlogen om mijn zus in het klooster te bezoeken. Mijn moeder durfde niet naar beneden te kijken, ik hield me groot", zo weet ze nog. Ze is in honderd jaar amper ziek geweest. "Toen ik negentig was, heb ik hier bij Joris al eens geïnformeerd. Ik wilde hier graag wonen, omdat een zus van mij hier ook was. Toen de directeur erachter kwam dat ik met de fiets was, vond hij mijn tijd nog niet gekomen. Een paar jaar later mocht ik wel." En op 27 december wordt ze dus honderd. "Ik heb lang gedacht: dat haal ik nooit. Maar nu denk ik, ik kom er toch wel. Mijn advies om zo oud te kunnen worden? Altijd bezig blijven. En elke avond een klein borreltje drinken."

Doortje viert haar honderdste verjaardag samen met haar zeven nog levende kinderen, twintig kleinkinderen en 24 achterkleinkinderen op 27 december bij De Beurs in Oirschot. Er is ook een receptie voor iedereen die de bijzondere eeuwlinge wil feliciteren.

Meer berichten