Logo oirschotsweekjournaal.nl

Burgemeester zwaait af (deel 2)

Op vrijdag 29 september neemt Ruud Severijns (66) officieel afscheid. Hij zag het burgemeestersvak veranderen en heeft daar zo zijn eigen kijk op. Met een overwegend bijzonder positief gevoel kijkt hij terug op de zijn finest moments en de mindere zaken.

Oirschot – Over zijn werkstek Oirschot vertelt de afzwaaiende burgervader: "In grotere kern Oirschot zag je dat ze wat meer moeite moesten doen om zaken te organiseren. In de Beerzen en Spoordonk gaat dat eenvoudiger: iedereen is of familie, of ze hebben bij elkaar op school gezeten. Die sociale structuur is wezenlijk anders." Over de Oirschotse politiek: "Er lijkt een traditie te zijn dat een bestaande coalitie nooit doorgaat na de verkiezingen. Lokaal bestuur is toch een andere dimensie. Geen aandacht voor euthanasie bijvoorbeeld, maar meer pragmatisch gericht op het dorp. En ook voor de burgemeester geldt: vroeger werd je gezag gewoon geaccepteerd. Nu sta je toch ter discussie als het niet goed gaat. Het beeld leeft nog steeds dat de burgemeester de baas is, maar of dat beeld klopt? Ik vind dat je ook gerust nog eens serieus mag kijken naar een gekozen burgemeester. Die kan dan eventueel ook de wethouders kiezen. Niet op politieke kleur, maar puur op kwaliteit." Het takenpakket van de burgemeester veranderde, zo constateert Severijns. "Bij huiselijk geweld kan een burgemeester iemand tien dagen uit zijn huis zetten, een zware verantwoordelijkheid. Ook de veiligheid is meer een issue geworden, bijvoorbeeld met de drugscriminaliteit. Hier zijn veel lege stallen, met mogelijkheden voor henneptelers. We kenden in de grensstreken natuurlijk wel de folkloristische smokkelcultuur, maar die romantiek zijn we wel voorbij. De aanpak met een Taskforce is echt nodig." Ook de rol bij calamiteiten veranderde: "Vroeger stond je op de plek des onheils de pers te woord, maar nu staat alles al direct op Twitter. De rol van de burgemeester ligt dan meer bij het duiding geven." Over het moeilijkste in zijn ambtsperiodes: "Ik vond vooral mijn eerste raadsperiode zwaar. Een drama, de verhoudingen waren onder nul, met als dieptepunt het opstappen van alle wethouders. Maar ja, ik was toen wel een korte periode alleen baas in Oirschot: mijn finest hour, haha!" Over zijn mooiste herinnering hoeft hij niet lang te denken: "De wijze waarop de mensen in Westelbeers met het AZC omgingen. Er waren weerstand en hevige emoties, maar toen het eenmaal toch doorging, overheerste in Westelbeers de houding dat de weerstand niet ten koste van vluchtelingen mocht gaan. Daar heb ik diepe bewondering voor."

1 reactie
Meer berichten