Logo oirschotsweekjournaal.nl


Na ruim elf dienstjaren legt Ruud Severijns de ambtsketen definitief af. Hij kijkt terug op mooie Oirschotse jaren. Volgende week deel 2, waarin Severijns vertelt over onder meer zijn hoogte- en dieptepunten als burgemeester.
Na ruim elf dienstjaren legt Ruud Severijns de ambtsketen definitief af. Hij kijkt terug op mooie Oirschotse jaren. Volgende week deel 2, waarin Severijns vertelt over onder meer zijn hoogte- en dieptepunten als burgemeester. (Foto: Rens van Ginneken)

Afscheid van een 'zondagskind'(deel 1)

Oirschot – Trots is hij. Op Oirschot, op de mensen, op de wijze waarop hij ruim elf jaren het ambt van burgervader mocht uitoefenen. Hij deed dat in een geheel eigen en persoonlijke 'dichtbij' stijl. Op vrijdag 29 september neemt Ruud Severijns (66) officieel afscheid. Hij zag het 'burgemeestersvak' veranderen en heeft daar zo zijn eigen kijk op. Met een overwegend bijzonder positief gevoel kijkt hij terug op de afgelopen elf jaren en vooruit naar zijn pensioen, samen met zijn Marleen.

Een maairobotje zoemt over zijn gazon aan de Hertog Janstraat in Middelbeers. Echtgenote Marleen schenkt koffie in, terwijl Ruud Severijns bedachtzaam uitlegt waarom hij nu stopt, in plaats van bij het verstrijken van zijn tweede ambtstermijn. 'Volgend jaar zijn er weer gemeenteraadsverkiezingen. Voor de nieuwe burgemeester zou het onhandig zijn om te moeten gaan werken met een raad en College, zonder daarbij het verkenningsproces te hebben meegemaakt. Bovendien: ik heb dan alles bijeen 48 jaren gewerkt. Dan mag je toch met recht met pensioen?' Hij glimlacht: 'Je moet ook beseffen dat er een houdbaarheidsdatum zit aan het ambt. Dertig jaar lang burgemeester van dezelfde gemeente zijn is echt niet meer van deze tijd.' Toen Severijns in 2007 aantrad, was hij al 22 jaar gemeentesecretaris in Hilvarenbeek geweest, maar hij was ook jarenlang fractievoorzitter van de PvdA in de Provinciale Staten van Noord-Brabant. "Die combi met de provinciepolitiek heeft mijn kansen voor het burgemeesterschap vergroot. Wat dat betreft voel ik mij wel een zondagskind: ik was altijd precies beschikbaar op de momenten dat er mooie vacatures stonden. In 2003 werd ik lijsttrekker voor de provincie. Nu is Provinciale Staten niet het meest sexy onderdeel van de politiek natuurlijk, maar ik herinner me nog wel dat onze kinderen met al die aandacht en mijn hoofd op honderden posters in de provincie niet zo blij waren, haha." Over de vrije val van 'zijn' partij, naar negen zetels in de Tweede Kamer, vertelt Severijns: 'Ik ben ook dikwijls teleurgesteld geweest in de PvdA. Bijvoorbeeld over de aanpak van de ziektewet onder het Paarse kabinet Kok. Die verzakelijking en het loslaten van de 'ideologische veren': de PvdA werd steeds meer als bestuurderspartij gezien. Daarbij is de partij niet sterk in het PR-gebeuren. Het zogenaamde Kinderpardon was wel een prachtige overwinning, maar dat werd amper uitgelicht als eigen verdienste, waardoor dat in het stemhokje allang weer vergeten was. Maar nu ligt er wellicht wel een kans om de partij weer opnieuw op te bouwen. Opbouwen vanuit de ideologie."

1 reactie
Meer berichten