Foto:

Made in China

Als kind lees je dingen soms net anders dan de bedoeling was van de schrijvende volwassene. Een flink deel van mijn familie van vaderskant komt uit Made. Dientengevolge vond ik het als kind altijd erg apart als er onder een schaal of op een kledinglabel ‘Made in China’ stond. Het lag toch gewoon onder de rook van Oosterhout?

Zaterdag maakten we een hele toer om in Driebruggen een lamp op te halen die mijn vriendin via Marktplaats had gescoord, waarna we nog door moesten naar een outlet in Duiven. Zij wordt daar helemaal blij van: zo’n lelijke blokkendoos, met verdiepingen vol spullen die wij blijkbaar hard nodig hebben. Schaaltjes en vazen die opzettelijk ‘oud’ gemaakt zijn, klokken waarop je ook de tijd in Montenegro en in Fukushima kan aflezen, geurstokjes die naar gefermenteerde gerbil ruiken, servies met Inuit-motiefjes, wiebelende eethoekstoelen en salontafeltjes die zó laag zijn, dat er gegarandeerd iemand zijn nek over gaat breken, hopelijk de bedenker van deze outlet.

Wat een beproeving, dat urenlange geslenter en dat ook als man van je verwacht wordt dat je een gefundeerde mening hebt over elk product. Die had ik in Duiven inmiddels wel trouwens. Ik had een bepaald vermoeden en keek dus, net als vroeger, op elk label en onder elk bonbonschaaltje. En uiteraard: alles ‘Made in China’. Ik word al jaren niet meer blij van het Made dat niet bij Oosterhout ligt. En sinds ik weet dat veel van de meuk die wij tegenwoordig zo goedkoop binnenhalen vaak ook nog gemaakt is door zo’n arme Oeigoer, die die deze rommel als dwangarbeid in een ‘heropvoedingskamp’ in Zuid-China in elkaar moet knutselen op straffe van een pak slaag of erger, ben ik er helemaal geen fan meer van. Dat was niet de gefundeerde mening die mijn vriendin had zien aankomen waarschijnlijk. “Maar deze zelfde spullen zijn hiernaast bij de Intratuin nog drie keer zo duur hoor.” Vroeger had je het nog in de gaten: als het veel te goedkoop leek, dan moest het wel dubieuze Chinese troep zijn. Maar daar hebben die linkmiegels nu dus ook wat op gevonden. En mijn hart huilt om die arme Oeigoeren. Ik zou ze allemaal een veilige haven in het echte Made gunnen.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden