Foto:

Winnaar

Column van Rens van Ginneken

Prijzen. Zelden win ik er eentje. Ik heb me er wel mee verzoend, het hoort blijkbaar niet bij mijn levenspad. Geen geluk in het spel, maar wel in de liefde, hoewel ik daarin ook weleens verloor. Maar, wie niet waagt, of zoals Annie Lennox van The Eurithmics het zo waar zong: ‘It’s better to have lost in love, than never to have loved at all’.

Soms ‘win’ ik eens vijf euro terug van mijn inleg bij de Staatsloterij. Dat doet nog niet veel voor de feestvreugde. De enige echte prijs die ik mij herinner, was na het onverwacht winnen van een sjoelwedstrijd. Ik zal een jaar of negen geweest zijn. Ik wist nog niet wat de hoofdprijs zou zijn, die zou ‘s avonds thuisbezorgd worden. Zo geschiedde: de deurbel ging in mijn ouderlijk huis, en daar stond iemand met een levende eend voor een verbijsterde R. van Ginneken. Ook de eend droeg weinig bij aan de feestvreugde. Dat kwam ook omdat wij woonden nabij een flinke vijver, waarin al tientallen eenden gehuisvest waren. Bij tijd en wijle struinden ze echter ook koddig waggelend door onze straat, waarbij zij, tot grote ergernis van mijn vader, ons burgerlijke voortuintje, alsmede onze oprit, minder koddig bevuilden met hun onfrisse uitwerpselen. Mijn vader nam de spartelende eend van mij over, zonder er veel woorden aan vuil te maken. Vanuit het schuurtje klonk een luid en klaaglijk gesnater, maar niet voor lang. Een traumatische ervaring.

Toen ik dus afgelopen donderdag ‘out of the blue’ werd benaderd door Ronald Damen van de facebookgroep ‘Oirschot Zoals Het Was’, met de mededeling dat mij een huldiging stond te wachten, omdat ik het glorieuze drieduizendste lid was, was ik echt perplex. En zo werd ik zaterdag in de bloemen gezet en kreeg ik ook nog een fraai boek over het Legerkamp bij Oirschot. Er was aanvankelijk ook nog een tegoedbon voor een massage beloofd, maar die werd weer ingetrokken, omdat men vreesde dat een enigszins publiek figuur als ik daarop allerhande commentaar zou krijgen, aangaande de ‘happy ending’ die dan ook wel bij de kneedbeurt zou horen. Of die vrees terecht was weet ik niet, maar het paste wel weer uitermate in de sfeer van ‘Oirschot Zoals Het Was’.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden