Halve bak


Foto:

Halve bak

Al weken geleden had ik de knoop doorgehakt: voor mij geen aangepast carnaval. Links en rechts zag ik wel wat aardige alternatieven ontstaan. In mijn woonplaats werd een complete tv-show opgetuigd, met prins, blaaskapel, dansmariekes en clips uit betere tijden. Ik waardeer het allemaal zeer, al die inzet om er toch nog wat van te maken voor ons zuiderlingen, smachtend naar dat prachtige afblaasventiel. Begrijp me niet verkeerd: ik vind het mooi dat mensen die dappere poging wagen. Maar voor mij is carnaval twee pilsjes in de hand, ongegeneerd zingend in een oor dat ik helemaal niet ken en hossend/hangend aan een schouder die ik ook niet noodzakelijkerwijs hoef te kennen. Het feest van de ongeremde verbroedering en versimpeling van zaken. Ineens is er een ‘common ground’ van flauwekul en voel ik me voor even totáál verbonden met een Peruaanse panfluiter, een stuiterende Smurf, een geestige geestelijke met een pleeborstel, Buurvrouw & Buurvrouw, de volledige KLM-crew van Amsterdam-Melbourne, een potloodventer zonder puntenslijper, of een hyperende Emile Ratelband met een gloeiende-steentjes-tapijtrol. Dus al die dappere pogingen ten spijt: het blijft voor mij een beetje halve bak en daar word ik dan vooral heel weemoedig van, in plaats van dat ik dan nog in een halve feeststemming kom. Tegenwoordig is wandelen mijn lockdown-uitlaatklep. Dus tijdens de verpeste carnavalsdagen ging ik erop uit, met mijn jongste dochter struinend over een witte Kampina. Ik zocht mijn oudste op in haar huidige woonplaats Maastricht en we beklommen de Sint-Pietersberg in een ijzige wind. Bij de mergelgroeves heb je een magnifieke ‘uitzichtschans’, waarop je zowat honderd meter de diepte inkijkt. Daar beneden werd geschaatst door minuscule mensjes. Aan de andere kant van de heuvel keken we op Maastricht. Her en der wapperden mismoedig de rood-geel-groene vlaggen van het stadscarnaval en er klonken verwaaide flarden feestmuziek: D’n Appeleseenewals, Brigitte Bardot, Ich heb gedruimp venach… Er is amper een mens op straat. Zelfs in dé carnavalsstad valt er dit jaar niet te ontsnappen: de carnavalsblues heeft me toch nog bij de kladden.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden