Hoofdrol Cato en ‘boerke’ Smetsers


Kees Smetsers schreef een aangrijpend boek over zijn ouders Cato en Janus Smetsers en het Spoordonk van weleer.
Kees Smetsers schreef een aangrijpend boek over zijn ouders Cato en Janus Smetsers en het Spoordonk van weleer. (Foto: Rens van Ginneken)

Hoofdrol Cato en ‘boerke’ Smetsers

Middelbeers – Kees Smetsers schetste het dappere leven van zijn ouders tegen de achtergrond van Spoordonk in vervlogen jaren. In een boek met een mooie, nostalgische toets, maar de rauwe realiteit en Smetsers’ emotie vinden daarin ook een plek.

Rens van Ginneken

“Ik heb daarnet nog ‘Tougher than the rest’ van Bruce Springsteen gedraaid. Dat nummer is zó op ons moeder van toepassing: dan schiet ik even vol”, bekent Smetsers. Hij had een innige band met zijn moeder Cato, die in augustus op 96-jarige leeftijd overleed. “Na het overlijden van pa, zo’n twintig jaar geleden, ging ik geregeld met haar op vakantie, maar we gingen ook tot voor kort nog twee keer per week zwemmen. Dat zwemmen had ze nog geleerd toen ze al tegen de zestig liep. Ik weet nog dat ze eens naar de duikplank keek en zei: “Dat lijkt me leuk!” Toen ze eenmaal boven was, durfde ze eigenlijk niet meer. Maar teruggaan was geen optie voor haar, dus is ze toch maar gesprongen”, lacht Smetsers.

Terug was geen optie, dus is ze toch maar gesprongen

Het eerste deel van het boek, over het huwelijk van vader Janus – in Spoordonk bekend als ‘boerke Smetsers’ - en moeder Cato in de wederopbouwjaren van Spoordonk, heeft een hoog nostalgisch dorpsgevoel, maar Smetsers wil dat toch secuurder plaatsen. “Vaders familie was tegen het huwelijk, vanwege het verschil in stand. Dat hij toch met haar trouwde, omdat hij van haar hield, vind ik dapper. Ze hadden een houten huisje op de Bekersberg, verder niks, ze waren gewoon arm. Vijf kinderen werden er geboren. Vader werkte naast zijn boerderijtje nog bij als slotenmaaier, als hulp bij een aannemer, hij maakte musters voor dijkversteviging en hij hielp nog mee bij de aanleg van de A58. Hij deed er samen met moeder alles aan om het gezin draaiend te houden. Ook dat vind ik dapper.”

Superjeugd

Hij vervolgt: “Toch had ik een superjeugd: we zaten de hele dag in de bossen en maakten hutten. Het leven was heel eenvoudig. De hoogtepunten: het voetballen en soms een dubbeltje voor een puntzak friet. De wereld hield op bij de dorpsgrens van Spoordonk. Later werd mijn horizon ruimer, bijvoorbeeld omdat we naar de motorraces gingen kijken, met de Spoordonkse racelegende Piet van de Wal natuurlijk.” Het eerste deel van het boek vlamde hij er in een week uit, op Ameland. Het tweede deel werd een emotionele beproeving voor Smetsers, want daarin beschrijft hij het verlies van moeder, op tamelijk rauw-realistische wijze. “Mijn moeder was op 29 juli gevallen in het verpleeghuis. Ze lag er anderhalf uur, met een gebroken heup en vreselijke pijn, voor de ambulance kwam. Toen vond de chirurg opereren te riskant. Er volgden vier weken van enorm lijden. Ze kreeg haldol en morfine tegen de pijn, maar daardoor kon ze niet meer eten of drinken en verloor ze haar laatste gevecht.”

Eerbetoon ouders

Het was een traumatische ervaring voor Smetsers, hoewel hij het personeel van het verpleeghuis zeker niets kwalijk neemt. “Het heeft allemaal te maken met de bezuinigingen in de zorg”, verzucht hij. Hij beloofde zijn moeder nog dat hij een boek over haar en vader zou schrijven. “Dat vond ze fijn, dat ze dan niet vergeten zouden worden. Het is voor mij een hele goede manier gebleken om het verdriet te verwerken én het is een stuk eerbetoon aan mijn ouders en het dorp waar ik opgroeide.”

Smetsers deelt het boek vooral uit aan familie. “Maar geïnteresseerden kunnen het ook krijgen, tegen een donatie voor het goede doel vanuit de Bali Runners, om kinderen met een klompvoetje te laten opereren”, zo besluit de schrijver.

Bestellen via: smetserskees@hotmail.com, o.v.v. naam, adres en ‘Boek van Cato en Janus’.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden