Uit de plooi is het ontspannen leven


Zelf wandelt Yvonne Lips iedere dag in de natuur: Hachi (vernoemd naar de aandoenlijke filmhond uit ‘A dog’s tale’) houdt er net zo van als zijzelf.
Zelf wandelt Yvonne Lips iedere dag in de natuur: Hachi (vernoemd naar de aandoenlijke filmhond uit ‘A dog’s tale’) houdt er net zo van als zijzelf. (Foto: Rens van Ginneken)

Uit de plooi is het ontspannen leven

‘Ik laat mijn kwetsbaarheid zien, dat wordt gewaardeerd’

Rens van Ginneken

Yvonne Lips wil het leven vieren. Het bijzondere is dat ze vooral tot dit inzicht kwam door alle tegenslag die ze de laatste zeven jaren op haar pad vond. Ze scheidde na 18 jaar huwelijk, haar broer en moeder overleden, haar nieuwe partner raakte invalide en door de coronacrisis had ze een half jaar geen werk. Haar power haalt ze uit haar kwetsbaarheid.

Middelbeers - Yvonne aait haar hond Hachi, ooit een zwaar verwaarloosde Roemeense zwerfhond maar nu blakend van levenslust. Ze lijkt wat druk. En blij. Ze is nog vol van het bezoek aan haar ex-vriend, deze ochtend. “Door onze geschiedenis ben ik weer mens geworden. Bijna iedereen kent hem wel, Mario Hermans, de kroegbaas vroeger van De Wildeman in Oirschot. Toen ik nog getrouwd was met Wim kwamen we daar al. Ik bewonderde hem destijds al voor zijn muzikale initiatieven en ondernemerslust. Na mijn scheiding kwam ik Mario ineens weer tegen. Hij had het café toen al een tijdje verkocht. We raakten aan de praat en ik hielp hem vervolgens met een sollicitatiebrief. Als vanzelf groeide daaruit een mooie relatie. Ik ontdekte dat hij meer oog had gekregen voor wat er echt toe doet. We filosofeerden uren met een wijntje bij een haardvuur en voor mijn verjaardagen kreeg ik prachtige gedichten van hem.”

Dikke knuffel

Ze stopt even. “We hadden net samen een appartement in Tilburg toen hij een zwaar herseninfarct kreeg, een dag na kerst 2014. In het ziekenhuis wilde hij op zeker moment naar buiten met zijn rolstoel. Toen ik hem in zijn jas hielp werd ik ineens overvallen door een enorme dankbaarheid, omdat ik hem bij zoiets kon helpen. De tranen stroomden over mijn wangen.” Yvonne zoekt even naar de juiste woorden. “De impact was enorm. Mario had verlammingsverschijnselen, zijn gezichtsexpressie veranderde. Zelfs zijn stem was anders. We hebben er samen alles aan gedaan om het maximale uit zijn revalidatie te halen. Dat lukte. Maar depressie lag op de loer, voor hem, maar ook voor mij. Ik las dat partners van cva-patiënten nog vaker depressief worden dan de getroffenen zelf. Drie jaar geleden heb ik onze relatie beëindigd. Ik was pas vijftig en wilde nog veel uit het leven halen. Ik kon niet anders, maar het voelde als een amputatie. Hachi heb ik van hem overgenomen, voor hem zorgen was voor Mario geen optie meer. Nu zoek ik Mario nog geregeld op en vaak geven we elkaar dan een dikke knuffel. Soms is het voor mij wel slikken. Hij was echt een icoon in Oirschot, hij heeft ook enorm veel gedaan voor de jeugd. Daar ziet hij helaas niemand meer van.”

Met directeur op de hei

“Als ik te snel ga moet je het zeggen hè. Niet lang daarna stierf plotseling mijn broer Marc. We hadden net zijn vijftigste verjaardag gevierd. Heel verdrietig, vooral voor zijn kinderen en voor onze ouders. Maar zijn overlijden bracht onze gescheiden ouders weer dichter tot elkaar. Hierdoor voelde ik mijn ooit gespleten kinderhart weer heel worden en kon ik meer rust ervaren.”

Door de coronacrisis zat ze een half jaar zonder werk. Als zelfstandige begeleidt ze onder meer veranderingstrajecten bij bedrijven. Niet de minsten: KLM, Rabobank, Rijkswaterstaat. “Ik heb het nu weer lekker druk hoor. Ook doe ik één op één begeleiding; dan loop ik eens met zo’n directeur of professional over de hei. Door de rust van de natuur is er ruimte voor reflectie en groei. Mijn werkwijze is misschien wel bijzonder. Ik was zelf altijd behoorlijk carrièregericht, maar door alle heftige dingen van de laatste jaren ben ik van mijn ‘ego-berg’ gevallen. Ik kan nu om iets kleins heel dankbaar zijn. Zie ik nog meer hoe belangrijk oprechte aandacht is.

Kwetsbaarheid

Ik werk sinds kort ook voor een site, waarop mensen kunnen inbellen voor hulp. Nu bellen er veel mensen met problemen door de coronacrisis: ze raken hun baan kwijt, of krijgen relationele problemen. Burn-outs liggen op de loer. Erkenning en aandacht kunnen ontbreken door het thuiswerken. Dat is ook véél belangrijker dan geld. Ikzelf heb vooral geleerd om mijn kwetsbaarheid toe te laten. Ik had best een lastige pubertijd en had even een moeilijke verstandhouding met mijn ouders. De kwetsbaarheid heb ik toen uit zelfbehoud weggedrukt. Nu durf ik mezelf weer te laten zien.”

Haar werk heeft vaak te maken met cultuurverandering binnen bedrijven. “Dat gaat dan over echt contact maken, samenwerken, effectiever worden. Ik heb nu een programma ontwikkeld voor Natuurlijk Leiderschap, dat ik ‘Uit de plooi’ noem. Ik ga ook met teams de natuur in. Laatst was ik met een groep naar de Vogezen. Dan gaan we wandelen, reflecteren, filosoferen, een vuurtje stoken. Mensen passen zich aan in systemen, hier leer je daarvan los te komen en autonoom en jezelf te zijn in een systeem. Ik leer mensen om óók bij hun kwetsbaarheid te komen. Dan kun je ook echt gaan verbinden. In die sessies toon ik óók mijn kwetsbaarheid. Dat wordt gewaardeerd en het stimuleert anderen weer zichzelf te durven zijn.”

Moeders haar wassen

Ze lacht omdat ze in haar enthousiasme van het ene naar het andere voorbeeld springt. “Het voelt alsof alles nu bij elkaar komt: werk en ikzelf zijn heel natuurlijk verweven. Ik heb HBO-Agogisch gedaan, wilde eigenlijk bioloog worden en ging op survivalkamp met tieners. Nu ben ik een soort vormingswerker in het bedrijfsleven, die de mensen naar de natuur brengt, haha!”

Ze peinst even en schuift een blok hout in de kachel. Dan: “Ik zei toch dat ik ooit zo’n lastige verstandhouding had met mijn ouders. Nu fiets ik, met mijn gelukkig nog steeds vitale vader door het bos en de laatste tijd begeleidde ik mijn lieve moeder onder de douche en waste ik haar haren. Daar ben ik dankbaar voor. Het bizarre is dat mijn moeder eerste kerstdag plotseling is overleden. Heel verdrietig neem ik afscheid. Aan de andere kant was ze heel trots om wat ik in mijn werk voor anderen kon betekenen. Iets waar ze in haar tijd helaas niet de kans voor kreeg in een baan, haar missie was de zorgzaamheid voor haar gezin, tot het einde toe. Dat stukje heb ik denk ik wel van haar geërfd.”

Ondanks het verdriet wil Yvonne toch graag een positieve boodschap meegeven, in deze voor iedereen moeilijke tijd. “Ga naar buiten, bewegen en benoem dan eens drie dingen waarvoor je dankbaar bent. En geef iemand oprechte aandacht, met een bedankje of een compliment. Een wereld van verschil!”

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden