Anja


Foto:
Column Rens

Anja

Wij kregen bij ons thuis pas telefoon in 1980. In 1978, kerstvakantie, zat ik op de bank te niksen, dat mocht destijds nog, toen de buurman aanbelde. Hij had een servet omgeknoopt en was kort van stof: “Er is telefoon voor je.” Hij ging mij voor in zijn keuken, zijn vrouw zat reeds aan de soep. Buurman wees mij de telefoon op een klein eiken tafeltje en zette zich weer aan zijn bord. Uit de zware bakelieten hoorn klonk een blije meisjeshuppel: “Hoi, met Anja!.” Een enorme schroef werd mijn keel ingedraaid.

Anja woonde een dorp verderop en sinds een week of zes hadden we het ‘aan’, maar in de vakantieluwte had ik geconcludeerd dat het leuke er wel af was. Anja was aardig, ze stonk niet en ze zoende braaf terug, maar er ontbrak iets, vond ik. Dus had ik het bezoek uitgesteld en uitgesteld en nu stond ik hier te schutteren. Anja kwinkeleerde vrolijk over haar saaie thuissituatie en hoe ze had bedacht dat ze mij weleens kon bellen. Met mijn hersenen in overdrive hield ik de antwoorden kort. “Ja, dat denk ik ook”, “Nee, haha.” Toen: de gevreesde vraag. “Kun je morgen niet komen eten?” Toezeggen zou niet slim zijn besefte ik: dan kon ik er nog weken, maanden aan vast zitten. “Nou, ik denk dat ik het maar uitmaak, Anja…”, mompelde ik. Anja: “Wat zeg je?” Ik schraapte mijn keel open en mijn moed bij elkaar en sprak onbedoeld te luid: “Nou, dat ik het maar uitmaak!” Buurmans lepel groentesoep, met een vettig lillend stukje soepvlees, stopte halverwege bord en mond.

De stoel van buurvrouw kraste over de keukentegels. Zij trok een zuinig mondje. In mijn telefoonoor werd een zacht gesnotter hoorbaar. “Hoe kan dat nou? We hadden het zo leuk…”, vond Anja. Ik stak een vaag leuterverhaal af over mijn vrijheid en dat het voor haar uiteindelijk ook beter was. “Nou, het beste hè. Op school krijg je het kettinkje ook weer terug natuurlijk!”, sloot ik net iets te vrolijk af. Met een ongemakkelijk ‘bedankt’ stommelde ik zwetend de buurkeuken uit, of in eerste instantie eigenlijk de bezemkast in. Ik viel thuis weer languit op de bank. Op Hilversum 3 klonken The Shirts, ‘Tell me your plans’. Ik had geen flauw benul aangaande mijn planning.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden