<p>Het pand van De Reijsende Man kent een rijke historie. Sjef Smetsers, zelf ooit bewoner van dit monument, legde dat vast in een boek.</p>

Het pand van De Reijsende Man kent een rijke historie. Sjef Smetsers, zelf ooit bewoner van dit monument, legde dat vast in een boek.

(Foto: )

'Het is tijd voor iets anders'

Marina van Brunschot

De laatste klus wordt de verkoop van oliebollen

“Heb je ’t ook gehoord?” vraagt de ene aan de andere. “Henk-Jan Liebrand stopt ermee.” “Dat meen je niet,” reageert de andere op die ene. “Kan hij ál met de Vut dan?” “En De Reijsende Man?” “Gaat die sluiten?” Het gonsde de afgelopen maand van dergelijke vragen in Oirschot en omgeving. Hoogste tijd om op zoek te gaan naar antwoorden.

OIRSCHOT - 2021 wordt een sabbatical jaar, voor Henk-Jan en zijn vrouw Bea. Een reis naar de Noordkaap staat op hun to-do list én een wijncursus. Voor de verdere rest is het uitrusten en loslaten geblazen, daarna is het tijd voor iets anders. Natuurlijk gaat hij zijn klanten missen, zeker wel, het keiharde werken daarentegen niet. Vroeg naar bed, vroeg eruit, nauwelijks een sociaal leven. Vanaf januari is dat verleden tijd. Dan kunnen ze het einde van een feestje ook eens mee maken. Twee jaar geleden rees de twijfel ‘Willen we dit blijven doen?’ De zere knie van Henk-Jan speelde daarbij parten. Natuurlijk droeg de vruchtbare zaak bij aan hun levensgeluk. “Toch is een goede gezondheid en aandacht voor familie veruit het belangrijkste,” weten ze.

Een fluitende papagaai

Wie bij Henk-Jan en Bea achterom komt ontvangt met enig geluk een fluitende begroeting, van Kiko, de papagaai. Vogels en hengelen naar vissen, daar wordt de goedlachse en scherp van de tongriem gesneden bakker blij van. Het gesprek aan de keukentafel, start met een bak koffie inclusief lekkernij. “Waarom ik het eigenlijk nieuwswaarde vind dat hij stopt?” “Nou! Omdat je een enthousiaste, grappige bakker bent misschien, die ik ga missen. Of omdat je een grote, trouwe klantenkring hebt. En eerlijk is eerlijk. Je bent best jong om al te stoppen met werken toch? Maar ook omdat mijn zoon alleen het fijn volkorenbrood van jullie bakkerij lekker vind. Help! Hoe moet dat straks?”

De bakker stelt me gerust: “Pieter en Birgit van Assouw, zo’n 24,5 half jaar onze compagnons, zetten De Reijsende Man en Het Korengoud met dezelfde inzet voort. Alle vertrouwde producten blijven op de schappen en in de vitrine liggen. We zijn ervan overtuigd dat ze de winkel prima draaiende gaan houden. Pieter is een topbakker. Zo weigert hij remrijskasten te gebruiken. Ideaal om later in de nacht te kunnen beginnen, maar funest voor de kwaliteit. Pieter en ik, zijn én mijn vrouw. We waren een sterk team, onze toegewijde medewerkers droegen daaraan bij. Vele mooie, harmonieuze jaren liggen achter ons. Met ups en downs, zoals dat gaat in het leven.”

Meel-en bloemenallergie

Henk-Jan groeide op in een bakkerswinkel, volgde de bakkersopleiding en begon als 16-jarig jochie bij Sjaak Smits in Middelbeers te werken. Na wat omzwervingen kwam hij bij Rinus van de Sande terecht, Pieter zwaaide al de scepter in diens bakkerij. Toen van de Sande emigreerde naar Engeland, stapte Henk-Jan in. Een meel-en bloemallergie dwong hem achter de toonbank plaats te nemen En dat paste hem perfect, daar liep het als een tierelier.

50 eurocent voor een kaarsje

Henk-Jan is een enthousiaste bakker, apetrots op alle ambachtelijke producten. Soms drinkt ie een bakje koffie met klanten, het bescheiden terras voor de winkel leent zich daar bij uitstek voor. Henk-Jan fronst de wenkbrauwen als ik vraag naar anekdotes. ‘Ons Bee’ kent er wel een paar: “Vaak attendeert hij toeristen op De Heilige Eik, en dat ze de Maria kapel zeker moeten bezoeken. Dan geeft ie de mensen 50 eurocent mee, zodat ze voor iedereen een kaarsje aan kunnen steken. En als klanten roepen dat de winkel skôn vol ligt, zegt hij steevast dat het nog veul skônner is als ie op ’t eind van de dag leeg is.” In de beginjaren was het voor Bea en Henk-Jan bikkelen, ze maakten lange dagen voor een minimumloontje. Ondertussen werden ze ouders van Rens en Maartje. “Ach…we waren jong, zagen geen beren op weg. Vol gas ertegen aan, dat was ons motto. Als je ergens zin in hebt, dan lukt het ook.” elDat de ouders van Bea veel oppasuren draaiden, scheelde een slok op de borr.

Stille trom

Z’n laatste klus zal de oliebollenverkoop zijn, een langlopende traditie. Covid-19 maakt dit jaar helaas alles anders. Een gratis oliebolletje weggeven, dat lekkere glas glühwein inschenken, effe buurten met elkaar. Het kan niet, het mag niet. Henk-Jan en Bea: “Ons vertrek zal met stille trom plaatsvinden. Gelukkig staat daar een luidruchtige maar o zo prachtige periode tegenover.” En ja beste mensen! In 2022 gaan hij en zij gewoon op zoek naar een betaalde baan.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden