Foto:
Column Rens

Heengaan

Met het wegtikken van mijn jaren komen de overlijdens ook bij mij steeds vaker op mijn pad. Deze week overleed mijn zeer gewaardeerde oud-collega Jan Keunen, die vele jaren ED-correspondent was voor ons dorp. Hij schreef werkelijk over alles wat hier passeerde, van de verschieting van Sint Joris, tot het clubfeest van de Spoordonkse voetbal en de rommelmarkt op de Westelbeerse Pinksterfeesten. Ook de Oirschotse politiek volgde hij nauwgezet en zéér kritisch. Raadsleden en College wisten dat er met Jan niet te spotten viel, want hij kende zijn pappenheimers en de bijbehorende streken. Hij had een ongeëvenaarde productie, maar hem typeren als een ‘veelschrijver’ zou hem echt tekort doen. Het zat altijd goed in elkaar en was voor iedereen prima leesbare kost.

Het zegt wat over Jans gedrevenheid dat hij tot zijn tachtigste (!) stug doorging voor zijn krant. Ik bezocht hem nog in het Bijna Thuis Huis waar hij zijn laatste weken doorbracht, met elke dag diverse kranten binnen handbereik – de regiopagina’s als eerste opengeslagen. Uiteraard ging het gesprek ook over het mooie, maar hectische krantenvak en over Oirschot, waar altijd wel wat aan de hand is. Is het geen te dure brug, dan is het wel een Gele O op de Markt, of een sociaalcultureel centrum dat sneuvelt. Een glimlach, een laatste ‘Adieu’, ik met mijn mond vol tanden.

Dan kwam deze week ook nog het heengaan van rockgitarist Eddie van Halen voorbij. Veel te jong weggerukt door kanker. Van Halen markeerde voor mij, eind jaren ’70, een bijzonder tijdvak. Ik herinner me nog het eerste album, met een sound die van een andere wereld leek. Gitarist Eddie vlamde zijn solonummer ‘Eruption’ uit de speakers, met die fenomenale vingervlugge ‘tapping’ techniek van hem en dan het snoeiharde ‘You really got me’ er achteraan. Het album was net uit toen mijn oom Piet plotseling overleed, ook véél te jong. In het tienerkamertje van mijn neef Peter draaiden we de plaat loeihard als troost, of verdoving, terwijl beneden de familie rouwde. Het lijkt een wereld van verschil, Eddie en Jan, maar ze gingen beiden vol voor hun métier, op een manier die een diepe buiging verdient.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden