Foto:
Column Rens

Afscheid

Scheiden is lijden, zo zegt men. Ik ken mensen die er anders over denken en die een gat in de lucht sprongen toen ze eindelijk van hun ex verlost waren. Herwonnen vrijheid, lonkende einders, losgaan op Tinder en geen commentaar meer op gesnurk. Ik had, los van die lonkende einders, toch wel last van het hele gebeuren. Uit elkaar gaan na een half leven samen doet gewoon pijn, zo merkte ik toch nog tot mijn verbazing. Een goeie vriend, ook gescheiden en met meer ervaringsjaren, zei me: “Ach, als je eens drie jaar na de scheiding bent, dan is de boel tot rust gekomen en kun je weer verder.” Ik vond drie jaar best lang, maar ja, big boys don’t cry. Na een jaar of drie zei ik hem, dat ik af en toe nog wel de pijn voelde. “Ach”, zo sprak hij: “Meestal duurt het een jaar of vijf, dan ben je er wel doorheen.” Ik keek hem ontgoocheld aan. “Wat!? De vorige keer zei je drie jaar!” Hij grijnsde. “Ik wilde de moed er een beetje inhouden, snap je?”

Inmiddels ben ik bijna vijf jaar na dato en verrek: ik ben er zowat doorheen geloof ik. De band met mijn kinderen normaliseerde, ik vond een nieuwe liefde en een nieuw thuis. Alleen: er zijn soms nog momentjes. Ik kon bijvoorbeeld altijd al moeilijk afscheid van spullen nemen, hoe kapot, of uit de tijd ze ook zijn ondertussen. Bij veel spul zit er nu ook nog een extra herinnering aan. Een cd die ik samen met mijn ex altijd luisterde, maar die nu hardnekkig hapert. De onderbroeken die ze voor me kocht, nu met gaten. Het vergane spijkerjasje wat we samen nog uitzochten. De deur naar het verleden is definitief dicht, maar het is bij elke gang naar de vuilnisbak of er daarachter ook nog een stalen rolluik omlaag valt. Afscheid nemen gaat in stapjes denk ik.

Onlangs pakte ik mijn hemelsblauwe zonnebril van mijn hoofd, toen het ding spontaan ‘tik’ zei en het linker glas zomaar uit het gebroken montuur kukelde. Ik keek er beteuterd naar en had zo weer het moment voor de geest, dat ik op advies van vrouw en dochters in een Toscaans stadje het ding uit de etalage liet halen. Ik liep in Zoutelande dezelfde dag nog tegen een ander model aan. Wel weer een blauwe. In stapjes, zei ik al.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden