Foto:
Column Rens

Creepy

Waar de fascinatie precies vandaan komt weet ik niet, maar ik heb iets met Engeland, de Engelsen en Engelse dingen. Engelse drop zelfs. Misschien is het die volstrekte eigenzinnigheid van de lieden over het Kanaal? De niet te evenaren humor van ‘Monty Python’, ‘Keeping up Appearances’ en ‘Allo Allo’. Ik rijd zelf een Engelse motor, hij hapert soms bij het starten, maar dat noemen we ‘karakter’. Als ik achter zo’n oldtimer Jaguar of Austin Healy rijd met mijn auto, draai ik even mijn raam open om het goedmoedige ronken te horen en de onversneden, pre-katalysator benzinedamp op te snuiven. Cheerio, old chap!

Zo ben ik ook al een tijdje ‘hooked’ aan Midsomer Murders, Engelse crimi pur sang. Het is nogal gestileerd, dat idyllische, niet echt bestaande Midsomer County, met zijn lieflijke cottages, imposante manors en intieme pubs, waar het schuim van de Lager zo schraal is als Margaret Thatchers liefdesleven, zijn intens kneuterige fancy-fairs en taartbakwedstrijden en waar de zon vijf keer meer schijnt dan in de rest van Engeland. De serie loopt al vanaf ‘97 en elke episode worden er minimaal drie inwoners van de vredige county – schijn bedriegt – op de meest creatieve wijzen omgebracht: verdronken in een brouwketel, spontane ontbranding door in fosfor gedrenkte kleding, bedolven onder een vallend orgel. Het is een wonder dat er nog levende zielen rondlopen in Midsomer.

De laatste jaren wordt de hoofdrol van John Barnaby vertolkt Neil Dudgeon, hij lijkt nogal op Alexander Pechtold, wat ik niet direct een pré vind. Persoonlijk geef ik de voorkeur aan zijn minder gepolijste neef Tom Barnaby, in de serie van 1997 tot 2010 en gespeeld door John Nettles. Ik kan dit eindeloos kijken. Wat het helemaal af maakt is het zeer herkenbare herkenningsmelodietje op een driekwartsmaat, een walsje dus voor de dansers onder ons. Dat melodietje zet direct de spannende toon, vooral door het nogal creepy geluid van het hoofdinstrument. Ik dacht eerst dat het een zingende zaag was, maar ik zat ernaast. Het wordt gespeeld op een heel bijzonder muziekinstrument, het enige dat je bespeelt zónder het aan te raken. Rara, wie het weet mag het zeggen.

Vuurtje?

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden