Foto:

Zuidwaarts

Er moeten wat dingetjes opgehangen worden, een rekje voor tierelantijntjes en een lichtsnoer bijvoorbeeld. Het studentenkamertje is vol, of klein, of het lijkt vol omdat het klein is. Altijd een crime om iets op te hangen in die oude studentenhuizen. Elke muur is een gatenkaas, na tientallen studentikoze types die hier hun festivaltickets, het slipje van die psychologiestudente en straatnaamborden tegenaan hebben gespijkerd. De gaten worden dichtgestopt met een soort pudding, waarin nooit meer een schroef of betonhaak wil blijven hangen. De ligging is strategisch gekozen door mijn dochter: zowat naast het Maastrichtse station, dichtbij het centrum en met een verrassend vrij uitzicht. Ze toont me het keukentje met een nooit slinkende stapel afwas en het binnenplaatsje met haar huurfiets en een wankele Curver tafel. Het blijft een vreemde gewaarwording, dat meisje, dat voor mijn gevoel een paar weken geleden nog op de commode lag te wachten op een schone pamper, dat zich in een vreemde stad een eigen leven heeft verworven.

Dan is het tijd om naar de binnenstad te wandelen. Bij La Vaca strijken we neer met een tripeltje en een Esporao wit. Ook dat blijft een vreemde gewaarwording: dat kleine meisje dat nu ook weleens een glas drinkt. Tja, 23 en student, wat wil je. Het is goed toeven hier, tapas erbij, schelvis en kip piri-piri en het is aangenaam kijken over de Koestraat. Er wordt geflaneerd. Vooral bij de dames, leeftijd maakt niet uit, is het ‘aangekleed gaat uit’. De sfeer is een beetje Frans, losjes, joie de vivre all over the place. Ons gesprek gaat over de roeivereniging waar ze misschien bij wil, eikels van het corps, haar huisgenoten, ons oude dorpje aan de Beerze, ons oude huis, nieuwe en oude vrienden. Dan gaat het nog naar Le Fernand, ook al zo Frans. Er klinkt Michel Fugain, Plastic Bertrand en een zeer mooie en ook zeer dronken vrouw struikelt bijna in mijn armen. Voorbij de markiezen siepelt zacht een vergoelijkend motregentje. Het leven is goed, in het Limburgse land. Die maakt het daar wel in Maastricht, mijn oudste trots. Een kus. Tot gauw meid, er moet binnenkort ongetwijfeld wel weer iets opgehangen worden.

Vuurtje?

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden