Middelbeerzenaar en theaterdirecteur Sjoert Bossers is een warm pleitbezorger voor brede cultuur. Speciale waardering heeft hij voor het Oude Kerkje.
Middelbeerzenaar en theaterdirecteur Sjoert Bossers is een warm pleitbezorger voor brede cultuur. Speciale waardering heeft hij voor het Oude Kerkje. (Foto: Rens van Ginneken)

Podium pakken & podium bieden

Rens van Ginneken

‘De gemeente maakt slecht te volgen keuzes in de cultuur’

Theaterdirecteur Sjoert Bossers van De Schalm in Veldhoven is een warm pleitbezorger voor een breed cultuuraanbod. Uitgerekend in de gemeente waar hij woont ziet hij ‘vreemde keuzes’. De Middelbeerzenaar vertelt graag over culturele vorming en de rol van publiek én overheid.

Middelbeers - Zover zijn herinnering teruggaat, zijn podiumkunsten al een onontbeerlijk onderdeel van zijn leven. “Mijn eerste herinnering is een grote rol die ik mocht spelen in het stuk Meester Prikkebeen op de basisschool. Dat leverde me een open doekje op, niet zozeer door mijn spel, als wel door mijn open gulp”, zo lacht Bossers. “Ik mag me gelukkig prijzen dat in mijn jeugd in Oss muziek en toneel altijd dichtbij waren. Later, op het Titus Brandsma Lyceum was mijn geschiedenisleraar, meneer Offermans, mijn inspirator. Hij leerde me uit mijn schulp kruipen in stukken van Brecht en Shakespeare. In mijn puberteit wierp ik me op de gitaar en de piano en het spelen van theaterstukken. Een logische vervolg was de Theaterschool in Utrecht.”

Bertus Borgers

Zijn jonge jaren vormden hem cultureel op een brede manier. “Ik leerde organiseren bij een festival in Oss en in de Kwibus soos zag ik Sweet’d Buster en Bertus Borgers. Die vind ik nu nog fantastisch, de mooie dingen die hij nu met zijn familie doet. Ik genoot van grote gitaristen, zoals Harrry Saksioni en Al Di Meola. Met een vriend ging ik kijken naar de fenomenale bassist Jaco Pastorius, die later ten onder ging aan drugs en aan zijn eigen genialiteit. Ik val in de muziek niet zozeer voor de gelikte, supergeschoolde muzikanten. Eerder voor iemand die, desnoods met een krakende gitaar, mijn ziel raakt. Ook kan ik enorm genieten van vocale kunstenaars, zoals Jon Hendricks en Bobby McFarren, maar ook van fotografie, bijvoorbeeld van Jeroen Swolfs, met zijn expositie ‘Streets of the World’, waarin hij in de meest getraumatiseerde gebieden van de wereld altijd ook nog iets hoopvols in het beeld weet te vangen.”

Zelf achter de knoppen

Op theatergebied kennen velen hem van de geprezen, maar inmiddels ook gestopte theatergroep Ongehoord. “We hebben heel veel opgetreden. We verkochten De Enck zes avonden op rij uit: wereldberoemd in Oirschot, haha! Jammer dat het stopte, maar ook beter misschien: als je op zeker moment cruciale ingrediënten mist, kun je je er beter bij neerleggen en de mooie herinneringen koesteren.” Hij pakt nog altijd graag het podium, maar een podium bieden en artiesten faciliteren is als theaterdirecteur een minstens even essentieel onderdeel van zijn bestaan geworden. En bij een kleinschalig evenement als de talkshow Beers’ Gebuurt in zijn woonplaats zit hij ook graag achter de knoppen om alles fraai in beeld te brengen. Dat métier leerde hij onder meer bij het productieteam van de Twee Meter Sessies. “We hanteerden een hele nieuwe manier van opnemen van de artiesten, door Jan Douwe Kroeske zelf ontwikkeld. Een documentaire-achtige wijze van registreren.”

Volwaardig theater nodig?

Ondertussen maakt hij zich wel in toenemende mate zorgen over de kaalslag in de cultuursector. Met name de ‘rare keuzes’ in zijn eigen gemeente Oirschot volgt hij met verbazing. “Wel een dure brug en een onnodige passantenhaven, maar de subsidie op muziekonderwijs willen schrappen en sociaal-cultureel centrum De Enck laten vallen? Je kan je afvragen of elk dorp een volwaardig theater nodig heeft, maar iedere plaats verdient op zijn minst een plek voor cultuur. Dat is een gróót goed, waarvoor bestuurders zich vol moeten inzetten. Als je dat wegstreept komt de leefbaarheid in het geding. Dat vertaalt zich onvermijdelijk weer naar de waarde van de woningen en de kwaliteitsbeleving van je inwoners.”

Bekrompen

Hij vervolgt: “Als je bij cultuur alleen maar kijkt naar het verdienmodel, dan kun je er net zo goed direct de stekker uittrekken. Er wordt door bestuurders nogal bekrompen geredeneerd dat we net zo goed naar het Parktheater in Eindhoven kunnen gaan en dat je in plaats van de bieb ook wat boekenrekken in de foyer kunt neerzetten. Totaal voorbijgaand aan alle andere broodnodige faciliteiten die een bibliotheek ook biedt op het gebied van taalonderwijs en ontmoeting. Als je dat doorredeneert, dan kun je ook een faciliteit als het Oirschotse gemeentehuis wel schrappen. Voor een paspoort kun je ook naar Eindhoven.”

Oude Kerkje

Toch prijst hij zich op cultureel vlak gelukkig met zijn woonplaats. “In de Beerzen zie je, ik zou bijna zeggen ondanks de gemeente, toch een rijk cultureel leven, met leuke, kleinschalige evenementjes, optredens en plekken waar de cultuur echt warm gekoesterd wordt. Denk bijvoorbeeld aan de Cultuurboerderij en aan het Oude Kerkje, waar vele exposities en live optredens hun plek vinden. Maar: ook daar zie je dat de gemeente slecht te volgen keuzes maakt. Het kerkje, dat louter met vrijwilligers een belangrijke culturele rol vervult in de regio, krijgt vrijwel niets en moet de eigen broek ophouden, terwijl Museum de Vier Quartieren in Oirschot weer 120.000 euro extra subsidie krijgt. Dat voelt als meten met twee maten.”

Oirschot voeden

Hij besluit: “De gemeente heeft ook de taak de ziel van Oirschot te voeden. Zorg voor een doorlopende keten van faciliteiten, beginnend bij de kinderen. Zodat de gitaarleraar met zijn klasje een presentatie kan houden in een geschikte ruimte, of het beginnende metalbandje, of de balletgroep. Als je daarin investeert, creëer je automatisch je eigen publiek. En het publiek kan ook helpen, zeker in coronatijd: koop een kaartje en houd de keten mee in stand.”

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden