Door Marcia Engelander - van den Wittenboer

Vanaf zijn elfde jaar is Jan al lid van Oirschot Vooruit. Hij voetbalde zelf tot zijn 53ste en maakte in die tijd talloze wedstrijden en generaties teamgenoten mee. Nadat ik zelf gestopt ben met voetballen, ben ik jeugdleider en jeugdtrainer geworden, daar genoot ik ook echt van,” vertelt hij. “Gelijk na mijn werk ging ik om vijf uur trainingen geven.” Zijn betrokkenheid bij de club stopte daar niet. Liefst 27 jaar lang stond Jan ook als scheidsrechter op de velden. “Tien jaar lang floot ik de veteranen, en daarnaast begeleid ik nog steeds de jeugdscheidsrechters,” zegt hij met een glimlach. “Prachtig werk om die kleine mannekes te begeleiden.” Wie op zondagochtend de club ook binnenloopt, komt Jan vaak tegen. Al vijftien jaar is hij daar onderdeel van het secretariaat dat de bezoekende elftallen en scheidsrechters ontvangt. “We zorgen dat de kleedkamers netjes zijn, ontvangen de scheidsrechters en het publiek,” vertelt hij. “We springen overal bij waar nodig; of er nou een gat in een net zit of een kuil in het veld.” Dat past hem als gegoten, want naast zijn werk op het veld is Jan ook actief in de kluscommissie. “Daar zit ik inmiddels elf jaar bij,” vertelt hij trots. “We zijn met zo’n veertien man en doen echt van alles: van kapotte wc’s tot kabels trekken, reclameborden ophangen, lampen vervangen en een stukje groenvoorziening.”

Thuisfront

Zijn vrouw Jean (72) glimlacht als ze over haar man vertelt. “Ik weet niet beter dan dat Jan altijd iets voor de club doet,” zegt ze liefdevol. “Als het thuisfront het niet goed vindt, dan is het niet te doen natuurlijk,” vult Jan aan, waarop Jean lachend zegt: “Het is ook gewoon goed om bezig te blijven, ook na je pensioen.” Jean wist al even dat haar man de zilveren penning zou krijgen, maar hield het geheim. “Het is zeker een erkenning voor al het werk dat hij gedaan heeft en nog steeds doet,” zegt ze trots. Ook Jan zelf ziet de onderscheiding als een groot compliment. “Het is een mooie waardering en een kroon op mijn vrijwilligerswerk,” vertelt hij. “Oirschot Vooruit is een bindende factor. De club doet heel veel voor de jeugd en wil die ook behouden. Alles is prima geregeld, en er zijn enorm veel vrijwilligers die hun steentje bijdragen. Ik ben niet de enige, we doen dit echt samen.”

Vriendschap

Voor Jan is Oirschot Vooruit meer dan een voetbalvereniging; het is een gemeenschap waarin vriendschappen zijn ontstaan die al tientallen jaren meegaan. “Het is een fijne vereniging waar vriendschap belangrijk is,” zegt hij. “Er zijn veel vriendenelftallen. En dat was vroeger ook al.” Een van zijn dierbaarste herinneringen is dat hij tijdens het 75-jarig jubileum van de club een speciale wedstrijd mocht fluiten: het eerste elftal tegen het oude eerste. “Ja, dat zijn leuke dingen, die zal ik mij altijd blijven herinneren,” vertelt hij ontroerd. “Maar er zijn zoveel mooie momenten die mij zeker bijblijven. Het is een sociaal iets, het hele gebeuren eromheen. Het is voetbal, maar ook veel meer dan dat.” Zijn grote wens voor het komende seizoen? “Dat het eerste kampioen wordt,” zegt hij met een grote glimlach. “Ik ben echt een supporter van het eerste, ik mis geen wedstrijd.” Op de vraag of hij nog lang doorgaat met zijn vrijwilligerswerk antwoordt Jan zonder aarzelen: “Als het aan mij ligt, nog heel lang. Als de gezondheid het toelaat natuurlijk.”