Als deze column op papier verschijnt is het alweer de laatste dag van het carnavalsfeest 2026. Gesloopt van vier dagen feesten, vier nachten doorhalen en totaal brak op de bank hangend. U ziet het waarde lezer, uw groene columnist is na bijna negen jaar nog steeds niet volledig ingeburgerd en heeft er eigenlijk geen idee van wat het echte carnavalsgevoel nu eigenlijk is. Gelukkig is zijn beminde natuurgenietster ook geen vrouw van leut gehuld in een Olliedonkse vlag. Maar er stond in het weekend nog een ander moment op de feest kalender en daarvoor is deze romanticus altijd wel te porren. Het was zaterdag Valentijnsdag. Gekaapt door de grote commercie is het elk jaar weer een uitdaging daar weer wat van te maken.

Hoe anders is dat om ons heen. Zelfs na vele jaren als gelukkig stel gaat een kauwtjes meneer volledig uit zijn dak als het weer voorjaar is. Geen vast moment dat het zo nodig moet maar gewoon omdat het tijd wordt om alweer een nestje te gaan bouwen. Lekker kroelen in haar veren, een lekker hapje met haar delen en dat alles begeleid door kauwse liefdes geluidjes. Duiven kunnen het ook maar die vormen geen paar voor het leven. Zelfs tortelduifjes zijn niet trouw tot in de dood. Geen getreur als de sperwer toegeslagen heeft, het leven gaat door. Maar met hun gezellige koer geluidjes en even heerlijk tegen elkaar aan schurken lijkt het allemaal geweldig romantisch. Maar als het meneer te lang duurt moet er snel wat actie ondernomen worden en dan is wel klaar voor hem.

Romantiek is soms gewoon boerenbedrog. Kijk maar eens naar pimpelmeesjes. Hoe geweldig lijkt het om samen een nestje te maken. Hij geregeld vrolijk zingend en af en toe een jong rupsje aan haar gevend. Als het tijd is voor broeden zal hij zeker niet te beroerd om zijn lief geregeld af te lossen. En ook de kinderen worden met zorg vol gepropt zolang de voorraadkast niet leeg raakt. Maar ondertussen kijken beide ouders naar de buren. Een helblauw oplichtend mannetje? Vast een sterke knaap en dus met interessante genen. En die verfrissend leuke pimpel dame? Altijd leuk voor een intiem momentje voor hem. Ondanks al dit gerommel in de marge blijven ze elkaar wel trouw totdat de jongen uitvliegen. Vanuit onze gemakkelijke stoel de tuin inkijkend, volgegoten met conservatieve regels hoe het moet, kunnen we ons er gemakkelijk bestraffend over uit laten. Maar eigenlijk is het alleen maar verstandig. Een pimpel leventje is maar kort, na een paar jaar is het afgelopen. Steeds op zoek naar de beste partner of zoveel mogelijk genen doorgeven zorgt er juist voor dat de soort kan overleven.

Romantiek is ook voorbehouden aan een lang leven. Als metselbij dame heb je wel wat anders aan je kale bolletje. Je tijd op aard is afgemeten in enkele weken. Geen minuut is er te verspillen. Er zal een passend verblijf voor je nageslacht gezocht moeten worden, bakken vol stuifmeel aangesleept die zwaarder zijn dan haar eigen gewicht en dan ook nog eieren leggen. O ja, tussendoor moet er ook nog gegeten worden en in een verloren moment mag hij even zijn ding doen. En dan zijn er ook nog indringers die als parasiet het voorzien hebben op haar broed. Een Valentijns roosje is er voor haar niet bij. Veel te weinig stuifmeel of nectar zit er in en dus niet interessant.

Natuurlijk romantisch, het is zo zeldzaam, laten we er maar zuinig op zijn. Mijn Sporringse lief vind het gelukkig geweldig.