Elk bericht over dier W. (door biologen ook wel C.l.) genoemd leidt gegarandeerd tot een ware orkaan en dat hebben we geweten. Na mijn column van vorige week moest de geachte heer hoofdredacteur een weekend lang zijn uiterste best doen om ons gerenommeerde weekblad voor afbranden te behoeden. Gelukkig hebben wij een koene ridder die staat voor zijn krant.

Hoe anders was het deze week. Met jubelzang en loftrompet werd de beekprik binnen gehaald. Net buiten onze gemeentegrens was het gelukt om met kunst en vliegwerk deze Brabantse oervis opnieuw te introduceren in de Reusel. Met eigen vinnen was het arme dier nooit meer teruggekomen maar met tedere mensenhand er een nieuw Brabants huis voor hem, haar en hun kroost gevonden. Echt gezellig zijn ze niet. Zeven jaar lang leven larfjes beekprik tussen grintsteentjes en vermaken zich daar met eten van allerlei klein grut. Na deze rijke jaren volgen een paar magere maanden. Verandert in een volwassen visje hebben ze wel ogen en een ronde bek gekregen maar kunnen niet meer eten. Het is paren, eitjes afzetten en dan de geest geven. Wat eens was verdween omdat wij ons beekwater steeds verder vervuilden, riviertjes rechttrokken en alles veranderden in kanalen. Maar het gaat zo goed met Reusel en Beerze dat er gedacht kan worden over herstel van de natuur. Mooie grintoevers zoals ook oostelijk van de Kapel van de Heilige Eik zijn ideale leefgebieden voor de beekprik.

Maar zodra het wat groter is en ook nog eens op eigen pootjes kan terugkeren wordt het een stuk lastiger. Net als in de corona periode hebben we op dat moment in één keer 18,5 miljoen deskundigen. Elk met een eigen mening die ook nog eens boven alle twijfel verheven is. Wat zou er gebeuren als de eland Brabant binnen stapt?. Een prachtig voorbeeld van wat eens was. Tot ver in de Middeleeuwen kwamen elanden voor langs grote rivieren en in de vele overstromingsmoerassen die Brabant kent. Enorme flap voeten, een lijf ter grootte van een paard en een wat sullige oogopslag. Is uw heilige koe, ook wel automobiel genoemd, wel eland proof? Van drie keer uitkijken voor het oversteken hebben elanden nooit gehoord.

De kleinere broer van de eland zou uit zichzelf kunnen terugkeren naar zijn vroegere leefgebied maar dat hebben we niet afgewacht. Edelherten zijn vermoedelijk aan het begin van de vorige eeuw verdwenen doordat hun leefgebied was leeg gekapt en de laatste een kogel cadeau kreeg. Vanuit hun Veluwse domeinen kunnen ze zonder meer de Rijn kunnen oversteken maar dan moeten ze door het land van Maas en Waal en dat levert flink wat uitdagingen op. In het Groene Hart bij Liempde mogen ze echter opnieuw de Brabantse tongval onder de knie proberen te krijgen terwijl er hard gewerkt wordt aan edelherten bruggen over onze snelwegen.

Op de 23ste januari verscheen het volgende bericht over wat eens was: Nederland is klaar voor de Europese nerts. Een roofdier die eens echt Brabants was maar in tegenstelling tot dier W. en mogelijk zelfs wilde katten nooit meer kan terugkeren in ons kikkerlandje. En dat terwijl hij / zij zo verzot is op kikkers, muizen en zelfs Amerikaanse rivierkreeften met smaak kan kraken. Nog niet zo lang geleden waren nertsen en otters toppredatoren van elke beek of plas. Toen haalden wij Amerikaanse nertsen binnen voor hun pels, sommige ontsnapten en pesten onze eigen nerts weg. Voordat we de eerste Brabantse nerts weer mogen verwelkomen moeten we wel eerst de laatste muskusrat nog even weg vangen omdat de nieuwkomers kunnen verdrinken in ratten vallen.

Wat eens was komt nooit meer terug is een treurige gedacht. Gelukkig bepaalt de natuur zelf wel wat kan en wij kunnen daar soms wat bij helpen.