De petitie voor een aquaduct van Dorpsvisie is begrijpelijk, sympathiek, maar niet realistisch. Dit stuk legt uit waarom.
Een aquaduct in plaats van een viaduct zou tientallen miljoenen euro's meer kosten dan een standaardbrug. Het Ministerie van Infrastructuur heeft dit al in 2014 en 2015 vastgesteld: een aquaduct is financieel niet haalbaar zonder externe financiering. Tot nu toe is geen enkele partij bereid deze meerkosten te dragen.
Rijkswaterstaat gaat daarom een standaardbrug bouwen vóór 2030, wat de goedkoopste en meest praktische oplossing is. Dit is al jaren vastgesteld beleid.
Waarom dit nu inzet maken voor de politieke campagne?
Interessant detail: ALLE politieke partijen in Oirschot (ook Dorpsvisie) zaten de afgelopen elf jaar in het college van burgemeester en wethouders (behalve D66). In die periode hebben zij het Ministerie niet kunnen overtuigen. Maar nu, vlak voor de verkiezingen, lanceert één partij een aquaductcampagne via een petitie. Dat oogt sympathiek, maar het is verkiezingsretoriek. Het creëert valse hoop op iets dat financieel en planningstechnisch niet haalbaar is.
Praktische problemen
Een ander probleem wordt zelden genoemd: als de levensduur van het huidige viaduct wordt verlengd door stutten, moet het vrachtverkeer omrijden. Deze omleidingsroute loopt dwars door Oirschot en Spoordonk. Is dit werkelijk de betere oplossing?
Waarom is transparantie juist nu hard nodig?
Dit moment vraagt om eerlijkheid. In periodes met verkiezingen maken politici graag populaire beloften die ze niet kunnen waarmaken. Dat ondermijnt het vertrouwen in politiek. Beter bestuur betekent: uitleggen wat wel mogelijk is en waarom, ook als dat minder populair klinkt. Betekent kiezen voor een standaardbrug in plaats van valse hoop voor een aquaduct.
Dat is minder aantrekkelijk in campagnetijd, maar het is de enige manier om inwoners te behandelen als volwassenen die recht hebben op de waarheid, niet op verkapte verkiezingsbeloften en hoop die niet uit te voeren dan wel realistisch zijn.
Hans Boer
Nieuwe Politiek