Rust roest niet schreef ik vorige week maar dat betekent niet dat u een half jaar geen groene columns meer voorgeschoteld krijgt. Een belangrijke reden bent u namelijk zelf, waarde lezer. Eén van u, de heer P. de K. werkzaam bij de groenteafdeling van een bekende grootgrutter gevestigd in Oirschot komt geregeld langs met prachtige vragen die bij velen leven. Zo werd vanochtend de vuurwants ter sprake gebracht. De heer P. is inmiddels een wijd en zijd bekend natuurgenieter en dus kwam zijn geachte buurvrouw bij hem langs met een indringende vraag over deze prachtige rood gestipte insecten. Zijn ze giftig? Ik dacht daar meteen bij: zou ze levensbedreigend bedoelen? Ze had ze namelijk gezien op het erf van onze vriendelijke heer P. en terecht zou niemand deze gewaardeerde burger van onze gemeente willen missen.

Giftig levensbedreigend, helaas! In ons Brabantse land hebben we geen monsters die het met dodelijke kaken of giftige stekels op ons voorzien hebben. Uiteraard, als u ernstig allergisch bent voor bijen- en wespensteken gaat deze regel niet op maar voor elke tweevoeter in goede gezondheid is de natuur uiterst vriendelijk. Maar in de natuur is het letterlijk eten en gegeten worden. En vooral dat gegeten worden probeert elk levend wezen zo lang mogelijk uit te stellen. Dat kun je doen door net wat sneller te zijn of je te hullen in camouflage kleuren. Verstoppen is ook een fijne optie maar best lastig met een knorrende buik. Larven van schietmotten, kokerjuffers genoemd, verstoppen zich daarom in een verzameling aan elkaar geplakte takjes of zandkorrels. En omdat de dagelijkse boterham echt niet naar hun toekomt gaan ze er gewoon mee aan de wandel.

Vuurwantsen hebben wat anders bedacht. Knallend rode vlekken zijn een weinig geheime code voor “ik ben vies, oneetbaar en misschien krijg je ook nog buikpijn als je mij toch lachend naar binnen werkt”. Gele strepen werken op dezelfde manier. Vooral vogels hebben een perfect beeld van wespen. Groot, vol met eiwitten maar voorzien van een zeer onaangename stekel met ook nog eens irriterende stofjes. Even doorvliegen is dan absoluut een goed advies. Of dit verhaal klopt is niet van belang, beter veilig dan kronkelen van de pijn. Het blijft dus altijd de vraag of een rood gevlekt of geel gebandeerd insect echt wel giftig, gevaarlijk of vies is. Wereldwijd zijn er duizenden soorten die maar doen alsof.

Terugkomend op de vuurwants van meneer P., daarvan is het wel zeker dat ze niet giftig zijn voor wie dan ook. Mocht de buurvrouw toch van plan zijn om ze te nuttigen dan zal ze net als spitsmuizen en vogels ervaren dat het beest gewoon goor smaakt. Vrijwel alle wantsen kennen deze truc, sommigen zijn er zo bedreven in dat we ze zelfs stinkwants noemen. De allergrootste soorten kunnen echter wel steken. Dat doen ze niet met een angel maar met hun kaken. Elke wants heeft namelijk een steeksnuit waarmee ze hun voedsel als door een rietje naar binnen zuigen. Vuurwantsen eten bijvoorbeeld bladluizen. Even aanprikken en genieten maar. Rottende plantendelen of rottend fruit is ook zacht genoeg om als vloeibare maaltijd naar binnen te werken. Vuurwantsen zullen echter niet snel prikken, bootsmannetjes daarentegen wel. In bijna elke sloot of tuinvijver zijn ze wel te vinden. Met een schepnetje even bekijken of gewoon op de hand zetten kan altijd maar tussen twee vingers vasthouden is niet echt een geweldig idee.