Nederlanders grossieren in bizarre spreekwoorden. Mijn moeder riep om de haverklap: ‘IJdelheid is deze duivels oorkussen’ maar ‘Rust roest’ vond ze ook geweldig. Uiteraard pasten deze naadloos bij het calvinistische erfgoed van haar. ‘Werken in het zweet deze aanschijns zult gij’ hoort daar ook bij. Wat dit ons gebracht heeft is bekend. Naast de vele goede werken van ons nijvere volkje bracht het ook burn-outs, frustraties omdat met trots terugkijken op prestaties niet fatsoenlijk is en langere vakanties conflicteren met eisen die ons dagelijks werk stelt.

Rust roest lijkt wel gedeeld te worden door spitsmuizen en pimpelmezen. Geen moment rust in hun kont, voortdurend rond rennend of fladderend. Steeds op zoek naar meer voedsel omdat het motortje anders zonder brandstof komt. Dat is en blijft een probleem van kleine dieren. Relatief gezien hebben ze een groot oppervlak en een klein lijf. En dat betekent alleen al voortdurend met snavel of tanden in de weer om de kachel aan te houden. Felix of Bonzo kunnen rustig een dutje doen na een stevige maaltijd maar daar heeft klein grut geen tijd voor. Hoogstens een muizen slaapje of een vogel dutje en gaan met die banaan. Maar kijk ook eens naar hun levensduur. Spitsmuis en mees mogen al blij al zijn als ze een tweetal jaren op deze aarde mogen zijn. Daarna gaat het stokje subiet naar de volgende generatie. Letterlijk opgebrand zijn ze. Kat en hond hebben het beter voor elkaar. Ook in de vrije natuur leven leeuw en wolf vele jaren langer, uw knuffeldieren hebben het nog beter en gaan zelfs over de tien jaar.

Rust roest moet dus eigenlijk zijn rust groeit. Olifant en Groenlandse walvis, met hun enorme lijven kunnen tientallen jaren oud worden omdat ze elke dag uren de tijd nemen om te rusten. Hun machine te herijken en alles wat versleten is te herstellen. Natuurlijk blijft het organisch leven en dus houdt het een keer op maar het principe is duidelijk. Een leeuw op de savanne die met een bolle buik uren slaapt is echt geen vadsig monster of luie donder. De halve antiloop was voldoende om hem weer een dag in leven te houden en dus mag er ontspannen worden. Paarden zijn misschien nog wel een beter voorbeeld. Wetenschappers hebben zich lang afgevraagd waarom juist zij de barre ijstijden overleefden en de veel grotere mammoet en wolharige neushoorn niet. Wat blijkt? Paarden hebben een zodanig efficiënte spijsvertering dat ze tijd overhouden. Om te rusten en daarna met een nog steeds voldaan gevoel weg te trekken van de meest bedreigende sneeuwstormen. Rust bleek dus de sleutel tot overleving.

Rust roest. Waarde lezer, u zult zich misschien afvragen waar dit verhaal nu weer vandaan komt. Was er geen ander onderwerp te vinden? Wat het nut is van de “Markolf’ zoals mij laatst gevraagd werd door een trouwe lezer. Of van dezelfde lezer iets over eekhoorns? Het grote voordeel, of nadeel zo u wilt, is dat een groene column letterlijk alle kanten uit kan. Mijn geliefde Spoordonkse en ik gaan echter zes maanden genieten van rust zonder roest. Net als die olifant, even geen werkverplichtingen. Zelfs als gepensioneerde is mijn werk nog deels blijven doorlopen. En omdat we zien hoe goed het is voor alles om ons heen gaan wij er volop van genieten.

Voor u betekent het dat er tot aan 1 december geregeld een Oirschots Weekjournaal zal verschijnen zonder Boele Natuur. Let ook op het woord geregeld, soms een weekje niet en daarna is hij er weer.