In een vorige ‘Groeten uit de Beerzen’ heeft u al een deel kunnen lezen over Toon en Mietje Versteeg, die vanaf 1958 eigenaar waren van café de Doornboom. Vandaag deel twee.

Op een bepaald moment vond een aantal vaste klanten van de Doornboom dat er meer vertier mocht komen op de doordeweekse dagen van de kermis. Vanaf toen, 1977, werden er op dinsdagmiddag wedstrijden ‘repen’ gehouden. Met een stok een hoepel voortbewegen vanaf het kermisterrein rond het Margrietplein en weer terug. Op de foto staan de deelnemers aan de eerste ‘reep-wedstrijd’ aan de start. Om dit goed te laten verlopen was er een heel reglement opgesteld, wat altijd voer voor discussie gaf. Of de hoepel was te groot, of de stok te lang, alles was aanleiding om de tegenstander ‘flink aan te pakken’. Op een keer liep dat blijkbaar zo uit de hand dat iemand riep dat het ontstane conflict door de rechter opgelost moest worden.

De maandag erna werd in café de Doornboom een ‘rechtbank’ opgetuigd waar de ‘verdachte’ zich diende te verantwoorden. Allemaal voor de flauwekul natuurlijk, maar het werd wel serieus gedaan. Het was er ook heel gezellig, het publiek in de rechtbank beleefde een kostelijke avond. Zó kostelijk dat voortaan elke maandagavond ‘rechtbank’ werd gehouden. De klanten in het café smulden ervan en zo werd een tijdlang de maandagavond de gezelligste avond van de week in de Doornboom. De rechter deelde ook straffen uit, bestaande uit een aantal uur ‘kapstok’. In het café stond een kapstok van ongeveer 60 cm in het vierkant aan de onderkant. Iemand die bijvoorbeeld tot drie uur kapstok veroordeeld werd, moest hij drie uur in die kapstok staan. Kon hij die uren niet volmaken in de tijd dat het café open was, dan begon hij de volgende bijeenkomst van de rechtbank meteen met de resterende tijd ‘kapstok’.

Solexrace verving het repen

Toon Versteeg heeft ook een keer een straf aan zijn broek gehad voor een of ander flauw ‘vergrijp’. Hij kreeg een ketting om zijn nek die door de ‘cipier’ vakkundig op slot was gedaan. Toen Toon na sluitingstijd naar bed wilde gaan, was het te gevaarlijk om zo te gaan slapen. Prompt werd de vader van de ‘cipier’ uit zijn bed gebeld om zijn zoon te manen Toon te verlossen. Op den duur bood het repen te weinig vertier. Er kwamen niet genoeg mensen meer op af. Daarom besloot men naast het repen ook een solexrace te organiseren. Die sloeg zo goed aan dat het repen na drie jaar overbodig werd. De solexrace is anno 2025 inmiddels een traditie in de Beerzen.

Toon en Mietje hadden graag gehad dat een van de dochters het café over zou nemen. Hoewel Ivonne lang met veel plezier in het café heeft gewerkt, wilde zij en haar man Ted het niet overnemen. Toon en Mietje verkochten daarom de Doornboom in 1983 aan Pierre en Corrie Aerts. Toon en Mietje wilden geen poespas bij hun afscheid, maar daar dachten hun dochters anders over en die regelden een groot afscheidsfeest. Ted, man van Ivonne en ook vaak werkzaam in het café, had voor dit afscheidsfeest extra bier ingeslagen bij d’n brouwer, Toon en Mietje hadden de kelder immers al bijna leeg. Toon had zich al afgevraagd waar dat bier vandaan kwam. Met een: “Oh, da’s alvast voor Pierre Aerts..”, was Toon gerustgesteld. Toon en Mietje waren totaal overdonderd door de grote belangstelling bij hun afscheid. Zoveel mensen die hen kwamen bedanken voor hun goede zorgen en gezelligheid in de Doornboom, ze konden het niet bevatten. Na 25 jaar in de Doornboom konden ze gaan genieten van een rustiger leven in hun woning aan de Erica. Om met Toon Versteeg te spreken: “We gaan proberen te sluiten!”

(Tekst: Joke van Ham, heemkundekring “Den Beerschen Aard”. Met dank aan Gerian Meulendijks- Versteeg en Ivonne van de Loo- Versteeg voor de informatie. Foto: fam. Versteeg)