In deze roerige tijden zijn we allemaal wel bekend met de verhalen van vluchtelingen. Het ontheemd zijn, de ontberingen onderweg naar een onzekere toekomst. Tegenwoordig kom je ze helaas zo vaak tegen dat je je er misschien wel een beetje voor gaat afsluiten. Zangeres Ekaterina Levental heeft van het vluchtverhaal van haar familie zo’n mooie muziektheatervoorstelling gemaakt dat je afsluiten geen optie is. Een geroerd én verheugd publiek luisterde vorige week zondag in het Boterkerkje naar haar warme zangstem en meeslepende verhaal. De voorstelling “de Weg” is niet in een vakje te stoppen.
De Stichting Oirschot Concerten wil mensen in aanraking brengen met klassieke muziek met een hoog professioneel niveau. Aan die eis voldeed de voorstelling moeiteloos. Ekaterina heeft een erg mooie, warme mezzosopraan en begeleidt zichzelf op de harp. Prachtig gezongen opera-aria’s, volksliederen en kinderliedjes spelen een belangrijke rol in haar verhaal. Nieuw voor het vaste publiek was dat dit ook een zeer theatrale voorstelling is, met beeldend vertelde en gespeelde scènes. Een landkaart van Europa ten tijde van de voormalige Sovjet Unie, met het grote Russische perspectief en het piepkleine Nederland in een hoekje illustreert de enormiteit van de door de jonge Ekaterina en haar familie afgelegde reis.
De familie zoekt vanuit Oezbekistan, na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie, een plek waar ze thuis kan zijn en komt na jarenlange omzwervingen via verschillende landen uiteindelijk in Nederland aan. Voor de kinderen in het gezin een soort beloofde land, waar je meer Marsen en Snickers kunt kopen van je geld dan ergens anders in de wereld.
Elena’s verhaal is in zekere zin een universeel verhaal. Het verhaal van een jong meisje met een gevoelige, creatieve geest dat een plek voor zichzelf in het leven creëert, waar magie mag bestaan. Een sprookjeswereld waarin liefde en geluk bestaan, die je beschermt tegen de rauwe werkelijkheid van afwijzing, je niet thuis voelen en gebrek aan steun.De muziek uit Rossini’s opera la Cenerentola (Assepoester) paste daar wonderwel bij, evenals een melancholiek lied over het zoeken naar geluk bij de bloeiende seringenboom op muziek van Rachmaninov.
Voor het publiek betekende de voorstelling een emotionele reis. Producer Chris Koolmees benoemde in zijn nawoord het belang van kleine podia voor cultuur, zoals het Boterkerkje er ook een is. Meer dan ooit hebben we behoefte aan plekken waar mensen samen komen om cultuur te delen en om thema’s die ons allemaal raken te behandelen. Deze voorstelling laat zien hoe geschikt de universele taal van theater en muziek die ons in ons hart raakt daarvoor is. Het Boterkerkje is met zijn prachtige akoestiek een geweldig podium en de nieuwe weg die de Stichting Oirschot Concerten is ingeslagen is veelbelovend.