We kunnen het ons nu nauwelijks nog voorstellen: fietsen op de Langereijt zonder fietspad, zoals op deze foto uit Het Nieuwsblad van het Zuiden van 17 februari 1976. Toch hebben er heel wat Beerzenaren over deze gevaarlijke weg gefietst, naar school in Oirschot of Best of naar de markt. Er gebeurden ook regelmatig ongelukken, de weg was levensgevaarlijk!
Toen in september 1976 een begin gemaakt werd met de aanleg van een fietspad aan de Langereijt tussen de Esperenweg en Soethout slaakten velen een zucht van verlichting.
De provincie trok voor dit karwei f 330.00,- uit, aanvankelijk bedoeld voor twee vrij liggende fietspaden aan weerszijden van de weg. Het werd uiteindelijk een drie meter breed fietspad voor beide richtingen, aan één kant van de weg.
Begin 1977 werden de plannen bekend voor het aansluitende deel van het fietspad van ’t Ven in Middelbeers tot de Esperenweg in Oostelbeers, dat wèl aan weerszijden van de weg zou komen. Vooral in de kom van Oostelbeers stuitte dit plan, dat vanaf begin 1981 uitgevoerd zou worden, op weerstand, voortkomend uit bezorgdheid omtrent de veiligheid. Het fietspad zou nabij café Juliana (de laatste jaren in de volksmond ‘De Wok’ genoemd) de provinciale weg oversteken en de buurtbewoners vonden dat te gevaarlijk. Bovendien was men bang dat de weg in het dorp een racebaan zou worden, nu de fietsers een eigen stuk van de weg hadden. De bezwaren waren dan ook niet zozeer gericht tegen de komst van het fietspad, maar meer tegen de ‘verkeersafwikkeling op de provinciale weg’, zo valt te lezen in het Nieuwsblad van het Zuiden van 1 dec. 1977.
Niet roepen!
Bij verkeerstellingen, uitgevoerd door Provinciale Waterstaat in 1977, bleek dat op een normale werkdag 3600 motorvoertuigen per etmaal gebruik maakten van de provinciale weg. In de weekenden waren dat er meer, nl. 4500, terwijl de weg het drukst was in vakantieperiodes, met tot 6000 motorvoertuigen per etmaal. Dagelijks passeerden er 560 fietsers en 210 bromfietsen deze weg.
Een deel van deze fietsers bestond uit kinderen van de basisscholen in de Beerzen die in ‘Bosbad de Kemmer’ in Oirschot zwemles kregen. Monique van Erve, destijds juf van zo’n zwemklas op de St. Willibrordusschool, weet het nog goed: “Alle 76 kinderen van mijn klas en de klas van Marina Timmers moesten netjes achter elkaar fietsen. Voor vertrek kregen ze goed de wacht aangezegd dat ze niet mochten slingeren of andere gevaarlijke dingen doen. Bovendien moesten de kinderen als ze de St. Jozefschool in Oostelbeers voorbij fietsten stil zijn en mochten ze niets roepen, wat voor sommigen best moeilijk was. Er zijn gelukkig geen ongelukken gebeurd, maar het was elke week een hele onderneming.”
(Tekst: Joke van Ham, heemkundekring Den Beerschen Aard)