Er zijn mensen die hun dorp nooit verlaten, en mensen die het dorp altijd met zich meedragen, waar ze ook wonen. Maikel Vennix (51) is van die laatste soort. Geboren en getogen in Middelbeers, inmiddels daartussen ruim dertig jaar op verschillende plekken gewoond, en tegenwoordig gastheer van een bed & breakfast vlakbij Pisa. Zijn levensverhaal schreef hij op in '13 in een dozijn!?'.

Door Marcia Engelander - van den Wittenboer

"Het spelen aan het Wit Hollandven is misschien wel de dierbaarste herinnering die ik heb", vertelt Maikel. Hij denkt terug aan de winters waarin hij leerde schaatsen, eerst aan de hand van zijn vader, later met broer en zusje. "Bijna schaatsend tussen de graspollen door tot aan het Kromven". Bij een laatste bezoek ging hij terug naar de vennen. "Ik schrok vooral toen ik laatst weer bij het Wit Hollandven was. Dat herkende ik totaal niet meer terug. Het stond compleet droog."

Opgroeien in een klein dorp voelde destijds niet klein. "Het dorp was mijn huis, mijn thuis", zegt hij. "Iedereen kende elkaar, de buren letten op je, ook als je ouders niet keken." Pas veel later, toen hij in de stad woonde, besefte hij wat dat eigenlijk betekende. "In de stad ben je al snel een anoniem nummer, één van de velen", vertelt Maikel. Die anonimiteit van de grote stad bracht hem uiteindelijk weer terug naar het dorpse leven, alleen dan nu Italië samen met zijn vrouw Anja.

Verlangen

Zijn pad naar Italië liep niet in een rechte lijn. Na de lagere school in Middelbeers ging hij naar school in Best, studeerde in Wageningen en werkte daarna jaren in de Randstad: Zoetermeer, Amsterdam, Rotterdam, Delft. Een vlucht was het niet, benadrukt hij: "Ik ben nooit gevlucht uit Middelbeers. Het was eigenlijk een natuurlijke samenloop van omstandigheden. Wel groeide een verlangen naar iets anders dan - het overgeorganiseerde, het perfecte en het gejaagde - Nederland".

Die onrust kreeg een richting toen hij de Belgische Anja leerde kennen. Tijdens een campervakantie samen in Italië liet ze zich ontvallen: "Was ik maar met een Italiaan getrouwd, dan kon ik hier gaan wonen!", vertelt Maikel lachend. "Om te voorkomen dat ze dat plan serieus zou gaan uitvoeren, heb ik haar ten huwelijk gevraagd." Ze vonden samen hun plek in Pontasserchio, een dorpje net buiten Pisa. "Niet te ver Italië in, weg van de Maffiosi, en in de buurt van een vliegveld", legt hij uit. Wat begon als de droom van een camperplaats, werd uiteindelijk B&B A casa di Anja ofwel: bij Anja thuis.

Boek

Vorig jaar verscheen zijn autobiografie "13 in een dozijn!?", geschreven tijdens wat hij zelf zijn midlifecrisis noemt. "Ik heb altijd al een keer een boek willen schrijven", vertelt hij, "en dit voelde als een heel natuurlijk moment om de pen te pakken." Geen boek over een superster, benadrukt Maikel, maar over een doodgewoon leven. "En nee, ik ben geen Willem Holleeder of Max Verstappen", zegt hij met gevoel voor humor. Toch gooide het leven ook hem genoeg voor de voeten om over te schrijven. Twee jaar deed hij erover, van eerste letter tot gedrukt exemplaar. Vooral het perfectioneren van de ruwe versie viel hem zwaar. Maar het resultaat voelt bijzonder: "Misschien een foute vergelijking", zegt Maikel, "maar het voelt als je kindje."

Worstenbroodje

Terugkomen in de Beerzen doet hij nog regelmatig, laatst nog voor familiebezoek en de verjaardag van een jeugdvriend. Toch mist hij zijn geboortestreek eigenlijk pas als hij er weer is: "Dan besef ik dat ik geboren ben in één van de hartelijkste delen van Nederland", aldus Maikel. "En dan is er nog dat andere gemis, misschien nog wel groter: het worstenbrood."

"13 in een dozijn!?" is verkrijgbaar bij de boekhandel in Oirschot en via de digitale kanalen. B&B A casa di Anja is te vinden via de zoekmachines en via Facebook.