Het voortbestaan van Dorpshuis ’t Hart van Spoordonk hangt aan een zijden draadje. Als zich de komende weken geen nieuwe bestuursleden, vrijwilligers en een beheerder melden, dreigt het dorpshuis per 1 september de deuren te sluiten. Daarmee verdwijnt niet alleen de ontmoetingsplek van het dorp, maar komt ook de naastgelegen gymzaal stil te liggen.

door Marcia Engelander - van den Wittenboer

Wat enkele jaren geleden begon als een mooi plan in de voormalige Bernadettekerk, groeide uit tot een bruisende ontmoetingsplek. Verenigingen, koren, informatieavonden, de basisschool, sportclubs en inwoners weten het dorpshuis steeds beter te vinden. Juist die groei dreigt het initiatief nu op te breken. "Het afgelopen jaar was financieel een goed jaar en er worden steeds meer activiteiten georganiseerd", vertelt voorzitter Pieter Vlemminx. "Maar we lopen opnieuw tegen een probleem aan: te weinig mensen om alles draaiende te houden." De organisatie bestaat inmiddels nog uit slechts twee bestuursleden. Sinds het vertrek van een bestuurslid op 1 juni worden alle werkzaamheden noodgedwongen verdeeld over Pieter Vlemminx en Bert van Bommel. Tegelijkertijd is er geen beheerder meer. Daardoor zijn de bestuurders niet alleen verantwoordelijk voor het beleid, maar ook voor de dagelijkse gang van zaken.

Werkzaamheden

Wie op een willekeurige dag bij het dorpshuis aankomt, ziet Vlemminx vaak al buiten vegen. Vervolgens opent hij het gebouw, verzorgt de inkoop voor de bar, maakt de gymzaal gebruiksklaar voor verenigingen en de basisschool, ontvangt bezoekers, sluit 's avonds weer af en draait tussendoor ook nog bardiensten. Vrijwilligerswerk is voor hem inmiddels uitgegroeid tot bijna een volledige werkweek. "Een bestuur hoort te besturen", zegt adviseur Anita van Perlo. "Nu zijn de bestuursleden vooral aan het beheren en proberen ze zich er letterlijk doorheen te redden. Toen we wisten dat de beheerder zou stoppen, hebben we direct een vacature geplaatst. Sinds januari zoeken we al, maar zonder resultaat. Zo kan het gewoon niet doorgaan."

Onderschat

Volgens Vlemminx onderschatten veel dorpsgenoten hoe kwetsbaar de situatie inmiddels is. "Spoordonkse mensen denken waarschijnlijk: ach, het gaat toch wel door. Iedereen vindt het een prachtig initiatief, maar als je mensen vraagt om mee te helpen, hebben ze geen tijd of verwijzen ze je weer door naar iemand anders. We worden letterlijk van het kastje naar de muur gestuurd." Hij merkt bovendien dat veel inwoners het dorpshuis nog altijd zien als een plek voor een beperkte doelgroep. "Veel mensen denken: mooi dat het er is, maar niet voor mij. Terwijl ze de ruimte wel willen gebruiken als er iets georganiseerd moet worden. Pas als het straks weg is, zullen mensen beseffen hoe belangrijk het eigenlijk was." Juist daarom doen Vlemminx en Van Perlo een dringend beroep op de gemeenschap. Niet alleen bestuursleden zijn hard nodig; ook een betaalde beheerder voor 25 tot 30 uur per week is volgens hen onmisbaar om het dorpshuis toekomstbestendig te maken. "En voor vrijwilligers is een dagdeel per twee weken al fijn als iemand ons helpen wil ", zegt Vlemminx. "Alle handen zijn welkom."

Slapeloze nachten.

"Het leidt letterlijk tot slapeloze nachten", vertelt Vlemminx zichtbaar geëmotioneerd. "Voor mij houdt het echt op als het dorpshuis dichtgaat. Dan gaat ook de gymzaal dicht. Er is voor mij geen tussenweg meer waarop ik dit allemaal kan blijven doen." Van Perlo ziet dagelijks hoe zwaar de situatie is geworden. "Het groeit Pieter letterlijk boven het hoofd. Wat als hij morgen door zijn rug gaat? Dan hebben we een enorm probleem. Vandaar ook deze noodkreet."

Consequenties

Een sluiting zou volgens hen veel verder reiken dan alleen het verdwijnen van een ontmoetingsplek. De basisschool gebruikt het gebouw voor musicals, kerstvieringen en de gymlessen. Verenigingen verliezen hun thuisbasis en inwoners raken een belangrijke plek kwijt waar ontmoeting en verbinding centraal staan. "Het zou ontzettend jammer zijn als we door een tekort aan mensen onze deuren moeten sluiten", zegt Vlemminx. "Ik heb er zoveel tijd in gestoken." Van Perlo knikt. "Er staat hier een prachtig gebouw met een belangrijke maatschappelijke functie. Als zo'n voorziening eenmaal verdwijnt, krijg je die niet zomaar meer terug." "Het is nu of nooit", besluiten Vlemminx en Van Perlo hun verhaal.

De boodschap aan Spoordonk en de gemeente is daarom glashelder: zonder extra bestuursleden, vrijwilligers en een betaald beheerder dreigt per 1 september definitief het doek te vallen voor het dorpshuis.