In ons dorp draait het debat al weken om één vraag: blijft het bij een nieuwe brug over de A58, of lukt het om alsnog om een aquaduct bij het Wilhelminakanaal op de agenda te krijgen? De petitie van Dorpsvisie, gesteund door college en raad, passeerde inmiddels de 2000 handtekeningen en verwoordt de wens voor een oplossing die beter zou zijn voor leefbaarheid, gezondheid en rust in de omgeving. Maar waar Oirschot vooral naar kansen kijkt, zet Rijkswaterstaat er een harde financiële werkelijkheid tegenover.

door Marcia Engelander - van den Wittenboer

Woordvoerder Suzanne Maas van Rijkswaterstaat laat er geen misverstand over bestaan. “In oktober tijdens de presentatie voor de raad hebben wij verteld hoe voor ons de vork in de steel zit. En dat het aquaduct niet onze voorkeur heeft”, zegt ze. Volgens haar ligt de lijn vast: “In samenspraak met de minister zijn er gesprekken geweest en feitelijk is het zo dat de gewenste oplossing blijft staan, dat is een brug.” De ondersteuningsconstructie die op 19 januari aan de huidige, slechte brug wordt aangebracht, noemt ze “een zakelijke tussenoplossing” om de tijd tot de vervanging te overbruggen.

Toch begrijpt Maas de nieuwe opleving van de hoop in het dorp. “Ik snap dat men de kans voelt en de hoop opnieuw oplaait voor een aquaduct. Maar het blijft net zo duur, als inmiddels al duurder, als toen gezegd”, benadrukt ze. Steeds komt ze terug op dezelfde boodschap: “Tuurlijk houden we rekening met leefbaarheid en groen, maar we hebben te maken met een ‘krappe pot’, het kan gewoon niet.” En dan, bijna als samenvatting van de Haagse lijn: “Het is een financieel te grote hobbel. Als er een grote zak geld is dan is het mogelijk, maar dat hebben we gewoon niet.” Ook wijst ze erop dat de uiteindelijke beslissing niet bij Rijkswaterstaat ligt, maar in Den Haag. “Natuurlijk mogen mensen petitie’s indienen, dat hoort allemaal bij het proces.”

Minister

Aan de andere kant van het dossier staat de wethouder, die nadrukkelijk volhoudt dat er wel nog ruimte is. Hij wijst er eerst op dat Rijkswaterstaat vooral uitvoert: “Rijkswaterstaat is een uitvoerende partij, zij gaan niet over de keuze voor een viaduct of aquaduct. De petitie is niet gericht aan Rijkswaterstaat, maar aan de Minister van Infrastructuur & Waterstaat.” Het gaat hem erom dat juist die minister wordt gevraagd om het eerdere besluit onder de loep te nemen, nu de omstandigheden veranderd zijn. Op de vraag waarop hij de stelling baseert dat er nog een kans is, geeft Van den Biggelaar toe dat dit niet voortkomt uit nieuwe kostenramingen. “De stelling dat er nog een kans is, is gebaseerd op de actualisatieslag die o.a. moet gaan plaatsvinden op de A58 Eindhoven – Tilburg”, legt hij uit. In die actualisatie, waarin verkeersdruk, regionale groei en de komst van de ASML-campus opnieuw worden bekeken, vindt hij dat “alle varianten te heroverwegen” zijn, inclusief een aquaduct.

Geld

Geld blijft het grote breekpunt tussen de lijnen van Rijkswaterstaat en de wethouder. Waar RWS benadrukt dat het huidige budget de grens trekt en een aquaduct “een financieel te grote hobbel” is, schuift de wethouder de financieringsvraag bewust door naar Den Haag. Op vragen over gemeentelijke, provinciale of Europese bijdragen antwoordt hij: “De financiering is onderdeel van het verzoek aan de Minister van Infrastructuur & Waterstaat om de varianten te heroverwegen, op basis van actuele gegevens, op een transparante manier.” Eerst de politieke heroverweging, dan pas het rekensommetje, is zijn lijn.

Dossier

Zo staan in het Oirschotse aquaductdossier twee werelden scherp tegenover elkaar. Aan de ene kant RWS, die met de “krappe pot” in de hand vasthoudt aan de keuze voor een brug en waarschuwt dat er zonder een “grote zak geld” niets verandert. Aan de andere kant de wethouder, die het dossier nadrukkelijk open poogt te breken en de petitie ziet als signaal aan Den Haag om, met actuele gegevens en regionale ontwikkelingen in het achterhoofd, het aquaduct opnieuw volwaardig mee te wegen. Tussen die twee stemmen zoekt Oirschot, met duizenden handtekeningen op zak, zijn weg richting Den Haag, in de hoop dat de droom niet definitief onder de brug verdwijnt.