In zijn jeugd kwam hij er vaak op bezoek, bij zijn grootouders en bij de vrijgezelle ooms en tantes Van Roosmalen die er nog tot op hoge leeftijd woonden. Tegenwoordig is de voormalige bovenmeesterswoning aan de Willibrordstraat fraai gerestaureerd en is er lunchroom Meesterlijk gevestigd. Voor schrijver, columnist en tv-bekendheid Marcel van Roosmalen voelt het op zijn minst bijzonder om op uitgerekend deze plek waar veel herinneringen liggen te gaan optreden. Op zaterdagavond 4 november brengt hij er samen met echtgenote Eva Hoeke een ongetwijfeld aanstekelijk programma.

door Rens van Ginneken

“Och ja, f*ck, dat interview hadden we inderdaad afgesproken. We gaan net met het gezin aan tafel”, klinkt het verongelijkt. Op de achtergrond zijn drukke kinderstemmen hoorbaar. Even later gaat Marcel van Roosmalen toch goedgemutst het interview in. “In mijn jeugd gingen we vaak zes weken op vakantie bij familie in Oirschot. Uiteraard gingen we dan ook geregeld op bezoek in het grootouderlijk huis, waar mijn vader opgroeide. Mijn herinneringen daarbij? Tja. Het was een curieuze omgeving. Mijn oma verzamelde serviezen. Ze had er volgens mij dertien compleet.”

Columbo kijken

De kelder stond vol met wekpotten met spul uit de eigen moestuin en limonade van de limonadefabriek een paar deuren verderop. We keken er altijd naar Columbo en soms mocht ik – als ik voorzichtig was – in de geschiedenisboeken bladeren. De aangetrouwde oom Bert die met tante Hermien was getrouwd was een wat vreemde vogel. Tijdens feestjes maakte hij aantekeningen over alle gasten. Ik geloof dat er notarieel is vastgelegd dat die aantekeningen pas in 2070 openbaar mogen worden. Mijn oma herinner ik me als een tirannieke vrouw: ze resideerde en commandeerde. Haar haren werden gekamd terwijl het halve dorp op een soort audiëntie kwam in mijn herinnering. Het huis, de bewoners en Middelbeers hadden een soort magische uitwerking op me. Ik vond het er destijds vaak saai, maar toch koester ik warme herinneringen.”

Per ongeluk tussen boerenovertrek

Van Roosmalen lacht. “Wat me ook nog helder voor de geest staat is de uitzonderlijk traditionele manier van denken in het huis en in het dorp. Op mijn vader had dat nog zijn uitwerking tot vele jaren na zijn vertrek uit Middelbeers. Als we naar mijn grootouders gingen vanuit Arnhem reed mijn moeder vaak. Maar de laatste honderd meter reed vader: het zou in het dorp eens gezien worden dat niet de man des huizes achter het stuur zat. Ik herinner me nog dat ik in Middelbeers eens ben gaan kijken bij een brand in een varkensstal. Een paar jaar geleden kwam ik nog eens terug in Middelbeers en kwam ik in een café terecht tussen een boerenovertrek. Ik wist niet wat ik zag joh, alsof de tijd een eeuw had stilgestaan. Sowieso verbaast het me vaak nog, de invloed van de boerensector op zo’n dorp. Een rijke boer heeft er vaak meer te vertellen dan de overheid. Af en toe schrijf ik nog weleens over De Beerzen in mijn columns. Steevast krijg ik dan schriftelijke reacties uit het dorp, soms boos over mijn mening, of ik word heel mooi belerend gecorrigeerd over een jaartal dat ik dan blijkbaar verkeerd heb vermeld. Mooi toch?”

Middelbeers ‘in zijn systeem’

Toch kijkt Van Roosmalen wel degelijk uit naar zijn weerzien met Middelbeers op 4 november. “Uiteindelijk zit er ook nog iets van Middelbeers in mij en zelfs in onze drie kinderen. Ik geloof nooit dat je dat er in een paar generaties uitkrijgt, haha!” Ook naar het optreden met zijn echtgenote - columniste en theatermaker Eva Hoeke – in het huis waar hij vroeger zo vaak kwam, kijkt hij uit. “Dat we nu gaan optreden in dat huis, dat is toch cult!? Volgens de man van de organisatie Harrie van Hoof gaat het die avond om ‘Spoken Word’.” De manier waarop hij het uitspreekt zou je zomaar kunnen doen denken dat hij het niet zo op dit soort modieuze betitelingen heeft. “Ach, ik ga gewoon wat vertellen en voorlezen. Eva ook trouwens. Die komt echt niet ‘ter decoratie’ mee: ze is een hele goeie columniste.”

Ineens ook een hotel

“Ik ben benieuwd. Zijn er überhaupt al kaarten verkocht trouwens; ik zal toch niet in een lege kamer moeten spelen in dat huis? We gaan ons in ieder geval ook lekker onderdompelen in het feestgedruis. Ik kijk uit naar de wereldrecordpogingen in het dorp, naar het hotel dat het dorp nu ineens rijk is, naar de bandjes en het nu blijkbaar levendige Middelbeers, waar zelfs al over ‘het centrum’ wordt gesproken, haha. Harrie roemde de ‘dorpsgezindheid’ van Middelbeers. Misschien is het net iets te ludiek of een stuk zelfoverschatting? Ik weet het niet, maar: ik moedig het aan”, zo besluit hij op de karakteristieke Van Roosmalen-toon, waarin de hogere kunst van het sarcasme ‘Meesterlijk’ vastgemetseld zit.