Eén op de zeven vrouwen in Nederland krijgt borstkanker. Van alle kankersoorten is dit de meest voorkomende vorm bij vrouwen en was borstkanker de tweede meest voorkomende kankersoort in Nederland in 2023. 82% van de vrouwen met kanker is 50 jaar of ouder. Bij 5-10% van de borstkankerpatiënten is er sprake van een erfelijke aanleg. (Bron: Nederlandse Kankerregistratie, beheerd door IKNL© februari 2024, cijfersoverkanker.nl). Tot deze kleine groep met een genetische aanleg behoort ook Hendrikje Gloudemans. Op 32-jarige leeftijd werd bij haar in augustus 2023 borstkanker gediagnosticeerd.

door Lydia Notz

“Je stapt in een denderende trein”

Het begon bij Hendrikje met steken in haar borst. Bij het aftasten van de borststreek voelde zij een diepliggend knobbeltje. Via de huisarts vond gelijk een doorverwijzing plaats naar het ziekenhuis voor een mammografie en een echo. Hendrikje ging met een nuchter gevoel naar de uitslag maar kreeg een schokkende mededeling: “Het is foute boel, je moet van het ergste uitgaan”. Onmiddellijk daarna volgde ook een MRI-scan.

“Dit was op een vrijdag, de uitslag volgde de maandag erop. Het wachten op de uitslag was op dat moment het ergste en dat zorgde voor zoveel spanning, zorgen en onzekerheid”, vertelt Hendrikje. “De diagnose was een kwaadaardige hormoontumor, gelukkig zonder uitzaaiingen. Ik was natuurlijk heel verdrietig toen ik dit hoorde. En ik dacht: hoe vertel ik dit aan mijn familie?

De vervolgvraag van de specialist was: ‘Heeft u ook een kinderwens?’ Een beetje verbaasd over deze vraag zeiden mijn vriend en ik: ‘ja, die hebben wij’. Hierop werd mijn behandelplan aangepast”.

Alvorens de kankerbehandeling te starten, onderging Hendrikje in september eerst een spoed IVF-traject in Maastricht met het doel het ontnemen en het invriezen van eicellen om latere beschadiging door chemokuren te voorkomen. Het was al duidelijk dat de kans op onvruchtbaarheid door chemotherapieën groot is.

In oktober startte Hendrikje met in totaal 8 chemokuren. Bij mensen op jonge leeftijd worden zo de risico’s op recidieven verkleind. “Tijdens de eerste reeks vielen de bijwerkingen nog wel mee. Naarmate de behandelingen vorderden, werd dit erger”. Hendrikje zet haar pruik af.

“Parallel slikte ik een ‘tegenmedicijn’ dat de bijwerkingen moest onderdrukken, maar hierdoor ontstaan weer andere klachten”.

In de wachtkamer was zij vaak de jongste patiënt, maar zij ontmoette wel lotgenootjes. Met hen wisselt Hendrikje regelmatig ervaringen uit. “Ik heb geen enkele keer de gedachte dat ik dood zou gaan. Het is te behandelen en te genezen, dus het komt goed”.

“Ik ga mijn leven niet van cijfers af laten hangen”

Hendrikje is nu in afwachting van haar operatie in maart. Bang hiervoor is zij geenszins.

“Na het horen van mijn diagnose nodigde ik mijn vriendinnengroep uit. Wij dronken prosecco en ik liet hen allemaal mijn knobbeltje voelen om de lichamelijke bewustwording te vergroten. Wees zuinig met je eigen lichaam en ga hier bewust mee om. Dat is eigenlijk mijn boodschap aan iedereen”.

Haar toekomst ziet Hendrikje nuchter in. Na de operatie volgen bestralingen met daarna het slikken van hormoonpillen. De statistische kans op terugkomst van kwaadaardige cellen na 10 jaar is behoorlijk groot omdat Hendrikje een erfelijke genetische afwijking heeft.

“Ik laat mijn leven niet leiden door cijfertjes. Er verandert zoveel met deze diagnose, maar er is ook zoveel liefde voor teruggekomen in mijn leven. Mijn vriend, familie en vriendinnen staan altijd voor mij klaar en sinds september ontvang ik non-stop bloemetjes en lieve kaarten. Mijn vriend vroeg mij onlangs: ‘zou je met iemand willen ruilen?’ Mijn antwoord was ‘nee’. Ondanks alles ben ik heel gelukkig en ik heb een heel fijn leven”.